Dubiecko

13 grudnia

2011-12-13T12:39:00.000-08:00

13 grudnia 1981- niedziela. Rodzice poszli do kościoła na 7.00, wrócili po 8. Obudzili mnie i mówią, że mamy stan wojenny. Czy coś mi to mówiło? Brzmiało groźnie. Miałem wtedy już 14 lat. Potem powtarzane w TV bez końca słowa pana w mundurze : "obywatele i obywatelki". Co jeszcze pamiętam? Zakaz używania samochodów, który dla większości nie był zbyt uciążliwy, ponieważ samochód nie był dobrem powszechnym. Wielka polityka, represje, czołgi na ulicach to wszystko było gdzieś, w dużych miastach. Wstrząsem była tragedia w kopalni Wujek. Wtedy Ci, którzy wierzyli, że stan wojenny to będzie takie lajtowe wprowadzanie "porządku" otworzyli oczy. Pamiętam spotkanie w szkole z jakimś oficerem, który przyjechał porozmawiać i uświadomić samorząd szkolny (byłem jego członkiem). Pamiętam, że nie bardzo potrafił sensownie odpowiedzieć na moje pytanie o ofiary Wujka.

Pamiętam, że na wsi nie czuło się takiej grozy jak w miastach. Aresztowanych prawie nie było, na drogach nie jeździły czołgi, milicja nie pałowała, a partyjni sekretarze to byli ludzie z sąsiedztwa. Mimo tego był to smutny czas. Czas stracony dla Polski i szczególnie dla młodych ludzi.

.............................................................

December 13, 1981 - Sunday. My parents went to church at 7.00, returned after 8. They wake me and say that we have martial law. It sounded scary. I was already 14 years old. Jaruzelski in television constantly repeating his speech. What else do I remember? Ban on the use of cars and telephones, but these were not things in those days very common. Great politics, repression, tanks on the streets it was all somewhere, in the cities. Of course, we listened to Radio "Free Europe" and we know what happaned. Shock was the tragedy in the Wujek coal mine. I remember meeting with a school officer.I remember that not much could reasonably answer my question about the victim's in Wujek mine.

People in the village did not feel such fear, as in big cities. There were no tanks, there were no mass arrests, there was no demonstration, but nevertheless it was a sad time.

Mikołaj

2011-12-03T05:51:00.000-08:00

Dziś o Rzeszowie, zamiast o Dubiecku.
Z okazji św Mikołaja Caritas ziemi rzeszowskiej zorganizował dla dzieci wielką imprezę. Na uroczystość przybyło prawie 2000 dzieci z opiekunami. W większości były to dzieci z domów dziecka, ośrodków pomocy społecznej i z zakładów opieki. Imprezę wsparł prezydent Rzeszowa , a głównym sponsorem był pan Adam Góral, czyli firma ASSECO.
Były występny, śpiewy i paczki dla każdego dziecka.

Budujące jest to, że zamiast narzekać, akcentować podziały, dzielić ludzi na tych z lewa, z prawa, czarnych, czerwonych udaje się czasem coś pozytywnego zrobić.
Na zdjęciu : Adam Góral-prezes Asseco, Kazimierz Górny-biskup rzeszowski, Tadeusz Ferenc -prezydent Rzeszowa (kojarzony z SLD), ks.Stanisław Słowik- szef rzeszowskiego Caritasu.

Olga- dziewczynka z zapałkami, w przedstawieniu II LO z Rzeszowa

Pojawienie się Mikołaja wywołało aplauz niewiele mniejszy niż pojawienie się Bono

podczas koncertu U2

11 listopada

2011-11-11T09:38:00.000-08:00

Dzień Niepodległości to dzień w którym powinniśmy wspomnieć tych, którzy za wolność walczyli
Niestety nie znam historii tych zdjęć , tych osób. Jeśli ktoś rozpoznaje kogoś na tych zdjęciach, proszę o informację.
(większość zdjęć dzięki uprzejmości Roberta Szybiaka)
..................................................................................................................
Independence Day is a day in which we should mention those who fought for freedom.
Unfortunately, I do not know the history of these images, these persons. If someone recognizes someone in these photos, please let me know.
(most photos courtesy of Robert Szybiaka)

11 listopada

2011-11-11T08:22:00.000-08:00

Święto Niepodległości w Rzeszowie
Independence Day in Rzeszow

Tarnawka

2011-11-04T16:18:00.000-07:00

W Święto Zmarłych odwiedziłem siostrę ojca w Tarnawce.
Tarnawka to wioska za Sanem, przepięknie położona w dolinie pomiędzy lasami. Z miejscem tym wiąże się jedno z najpiękniejszych moich wspomnień z dzieciństwa. Spędziłem tam dwa tygodnie którychś wakacji, miałem może z 10-12 lat. Do dzisiaj czas ten wydaje mi się tak sielski. Cisza, spokój, chodzenie na grzyby i pasienie krów z wujkiem Władkiem. Obok płynęła mała rzeczka. Kładłem się na wysokim brzegu i patrzyłem na zatoczkę pełną pstrągów. Za domem była mała pasieka, pamiętam jak smakuje miód wysysany z plastra wosku, prosto z ula. Kawałek dalej, może z 50m las, a pod lasem malutki cmentarz, którego wieczorami się bałem. Urywki wspomnień, stary, bijący zegar w pokoju gościnnym, malutki kościółek dosłownie za płotem, droga, którą przejeżdżały tylko dwa samochody dziennie-autobus rano i po południu.....

Pamiętam mieszkańca tej budy. Wielkiego wilczura- Miśka. Misiek lubił wędrować. Znikał czasami na kilka dni, przeskakując przez płot i szukał amorów. Wracał potem pogryziony, zmęczony i głodny. Typowy samiec ;)

Kiedyś kościół był mniejszy. Nawet dla mnie jako dziecka wydawał się malutki.
Kilka lat temu został powiększony.

Nienadowa

2011-10-07T09:02:00.000-07:00

Młyn w Nienadowej
Mill in Nienadowa

San w Iskani
San river

Księga Raju

2011-08-07T09:34:00.000-07:00

Wczoraj miałem wielką przyjemność obejrzeć spektakl plenerowy "Księga Raju". Spektakl przygotowany przez stowarzyszenie De-Novo był zaprezentowany na stacji kolejki wąskotorowej w Dynowie.
Budujące jest to, że kultura to nie tylko Warszawa, Kraków, Wrocław. Wystarczy pasja, zaangażowanie aby stworzyć coś wartościowego. Budujące jest też to, że takie przedsięwzięcia są w lokalnych środowiskach odbierane coraz lepiej. Społecznicy, artyści, ludzie odbiegający od przeciętności są coraz mniej traktowani jak dziwacy, zaczyna się ich doceniać i doceniać to co robią.
Gratuluję wszystkim, którzy się przyczynili do powstania tego spektaklu,w szczególności Magdalenie Miklasz- reżyserce spektaklu.

Strona stowarzyszenia De-Novo
http://www.denovo.net.pl/

O spektaklu
http://www.denovo.net.pl/img/recenzja2011.jpg

Magurycz

2011-06-19T14:50:00.000-07:00

19 czerwca w Kresowym Domu Sztuki w Dubiecko odbyło się spotkanie z Szymonem Modzejewskim twórcą stowarzyszenia Magurycz.
Ktoś kto odwiedza bieszczadzkie (i nie tylko) cmentarze grekokatolickie, żydowskie czy katolickie musiał się wielokrotnie natknąć na wspaniałe efekty pracy Szymona i jego grupy.

Strona Stowarzyszenia Oficjalna strona stowarzyszenia

Magurycz w wikipedi między innymi lista dzieł stowarzyszenia
.................................................................................................
19 June in the Kresowy Dom Sztuki in Dubiecko was a meeting with Szymon Modzejewskim- creator Magurycz association. Someone who visited the Bieszczady mountains the greek catholic, jewish or catholic cemeteries certainly saw wonderful effects of the work of Szymon and his group.

Szymon Modrzejewski

Nienadowa

2011-06-15T14:12:00.000-07:00

Wieś moich dziadków i rodziców.
........................................................
Village of my grandparents and parents

W dolnym lewym rogu zdjęcia poniżej był sklep. Obok sklepu dom babci Stefci, w którym spędziłem pół dzieciństwa. Sklep od strony babci domu był regularnie obsikiwany przez amatorów piwa. Czasami piwosze przenosili się pod jabłonkę w ogródku, ale wtedy do akcji wkraczała babcia i nie przebierając w słowach kończyła degustację piwa.
In the lower left corner (picture below) was a shop. Grandmother's house just close to this shop. In this place I spent half my childhood. Sometimes beer drinkers moved from shop to the apple tree in the garden, but then the action was entering my grandmother and not mincing words ended beer tasting.

Babice

2011-05-29T08:34:00.000-07:00

Cerkiew grekokatolicka Zaśnięcia Bogurodzicy w Babicach (1840)
(kilka km od Dubiecka, w kierunku Przemyśla).
..........................................................................
Greek-Catholic church in Babice (1840) "Dormition of the Theotokos "
(a few miles from Dubiecko towards Przemyśl)

Piątkowa

2011-05-29T08:14:00.000-07:00

Cerkiew św. Dymitra w Piątkowej (1732)
..........................................................................
Orthodox church in Piatkowa (near Dubiecko)

Jamna Szybiaki

2011-05-27T12:45:00.000-07:00

Kiedy pisałem już o moim przyjacielu Robercie. Znamy się prawie 40 lat. Człowiek o wielkim sercu i niezwykłej skromności. Harcerz, zbieracz antyków, pamiątek i wielki pasjonat skamieniałości i minerałów.

W swoim domu urządził prywatne muzeum :
http://www.muzeumdubiecko.republika.pl/

O tym że Robert odnalazł skamieniałego ptaka, który jest unikatem wiedziałem dawno, ale dopiero dzisiaj się dowiedziałem, że gatunek tego ptaka otrzymał nazwę : JAMNA SZYBIAKI.

Odkryto nowy gatunek oligoceńskiego ptaka z Polski
Zespół polskich badaczy odkrył nowy gatunek ptaka wróblowego z wczesnego oligocenu, czyli sprzed około 30 mln lat. To jeden z najstarszych na świecie ptaków przypisywanych do tego rzędu - informują odkrywcy.
Nowy gatunek o nazwie Jamna szybiaki (Passeriformes) jest prawie kompletnym i bardzo dobrze zachowanym okazem. "To jedyny znany na świecie ptak wróblowy z okresu oligocenu z dobrze zachowanymi piórami" - powiedział PAP szef grupy badawczej dr hab. Zbigniew M. Bocheński.
Naukowiec dodał, że z oligocenu znanych jest zaledwie kilka innych w miarę kompletnych okazów (zachowanych w postaci odcisków) i trochę pojedynczych kości z Niemiec i Francji, a obecnie ptaki wróblowe stanowią około połowy wszystkich gatunków.
"Ze względu na poważne różnice w budowie w porównaniu do współczesnych ptaków z tego rzędu, postanowiliśmy umieścić go w specjalnie dla niego stworzonym nowym rodzaju" - zaznaczył dr Bocheński.
Podkreślił, że jest to również jeden z trzech najstarszych ptaków dotychczas odkrytych na terenie Polski. Wśród nich jest koliber (Eurotrochilus noniewiczi).
Nazwa nowego gatunku pochodzi od nazwy miejscowości, w której ptak został znaleziony (Jamna w województwie podkarpackim) oraz od nazwiska znalazcy, którym jest Robert Szybiak.
Gatunek Jamna szybiaki został opisany przez zespół badawczy w składzie: dr hab. Zbigniew M. Bocheński, dr hab. Teresa Tomek i mgr Krzysztof Wertz z Instytutu Systematyki i Ewolucji Zwierząt PAN w Krakowie oraz dr Małgorzata Bujoczek z Wydziału Leśnego Uniwersytetu Rolniczego w Krakowie.
Odkrycie polskich naukowców zostało opisane w renomowanym periodyku naukowym "Journal of Ornithology", w artykule zatytułowanym "A new passerine bird from the early Oligocene of Poland" ("Nowy gatunek ptaka wróblowego z okresu wczesnego oligocenu z terenu Polski").
PAP - Nauka w Polsce, Szymon Zdziebłowski

Wielkanoc

2011-04-24T09:30:00.000-07:00

Pokruszysz pęta, w skrzydeł lot

na nieśmiertelne trwanie.

Niechaj na dzwonach bije młot

Twe Wielkie Zmartwychwstanie!

St.Wyspiański

Zima w Dubiecku

2010-12-26T13:31:00.000-08:00

Książka / book

2010-12-16T03:33:00.000-08:00

Wczoraj dzwoni do mnie córka i mówi "masz przesyłkę z USA". Zdziwiłem się, ponieważ nic nie zamawiałem w Amazonie. Rozpakowałem , przesyłka od Sharon z USA ,wewnątrz książka.
Książka to wspomnienia Esther Malka. Pierwsza część książki zawiera wspomnienia z Dubiecka z czasów przed II wojną i z okresu II wojny.
Dziękuje Sharon
.......................................................
Yesterday my daughter calls and says, "you have a parcel from the USA. " I was surprised, because nothing I ordered at Amazon. I unpacked, it from Sharon, inside the book
This book is about the memories Esther Malka. The first part of the book contains the memories of Dubiecko before World War II and period of World War II.
Thank you Sharon

Dubiecko- zdjęcia

2010-10-19T13:11:00.000-07:00

(zdjęcia dzięki uprzejmości mojego przyjaciela Roberta Szybiaka)

Fotograf 80 lat temu pojawiał się zazwyczaj tylko w związku
z wyjątkowymi okazjami.

Ślub

Pogrzeb
Jest coś magicznego w oglądaniu starych fotografii.
W patrzeniu w oczy ludziom, których już nie ma.
W zastanawianiu się kim byli, o czym myśleli, jak żyli.

Portret

Studnia umiejscowiona w Dubiecku na rynku.
W tle nieliczne murowane kamienice, które stoją do dziś.
W domach tych na parterze zazwyczaj znajdowały się sklepy, a na piętrze
mieszkania.
Studnia na rynku w Dubiecku jest do dzisiaj (nie jestem pewny czy ta sama).
Jak się można domyślać nie pełni już tej roli co kiedyś.

Dubiecki listonosz.
W tle sklep Estery Apt "Handel towarów mieszanych" . Być może w progu właścicielka sklepu.

Uruchamianie latarni miejskiej w Dubiecku

Koncert

2010-10-03T14:42:00.000-07:00

Dzisiaj w Kresowym Domu Sztuki w Dubiecku odbył się koncert zespołu SERENCZA.
We pięknym wnętrzu cerkwi zabrzmiała muzyka łemkowska.
------------------------------------------------------
Today in the Kresowy Dom Sztuki in Dubiecko concert held "Serencza".
The beautiful interior of the orthodox church filled Lemka music.

17 września / September

2010-09-17T11:37:00.000-07:00

17 września wojska sowiecki napadły na Polskę.
Granica na Sanie podzieliła tereny południowo-wschodniej Polski miedzy Niemców i Rosję.
Dubiecko znalazło się po stronie Niemieckiej.
Już 28 września prawie wszyscy Żydzi z Dubiecka zostają zmuszeni przez Niemców do przejścia przez granicę-San na stronę Sowiecką. Paradoksalnie ten tragiczny akt wygnania sprawił, że stosunkowo spora grupa Żydów z Dubiecka przeżyła wojnę.
.................................................
September 17 Soviet troops invaded Poland.The San river divided areas of south-eastern Polish between Germans and Russia.Dubiecko was the German side.Already on September 28, almost all Jews from Dubiecka are forced by the Germans to pass through border-San to Soviet territory. Paradoxically, this tragic act of banishment has made a relatively large group of Jews from Dubiecka survived the war.

Granica na Sanie w Przemyślu.
Portrety wodzów komunizmu po Sowieckiej stronie
The boarder on the San river in Przemysl.Portraits of leaders of the Soviet Communist party

zdjecie dzięki uprzejmości P.Włodzika

Photos - Dubiecko

2010-09-12T11:34:00.000-07:00

Rok 1935- dziedziniec przed pałacem w Dubiecku. Zjazd rodziny Krasickich z okazji 200 lecia urodzin "księcia poetów"- Ignacego Krasickiego.
Year 1935. Congress Krasickis family on the occasion of 200 anniversary of the birth of "Prince of Poets" - Ignacy Krasicki.

Prawdopodobnie wizyta biskupa w Dubiecku.
Likely bishop's visit in Dubiecko

Zakład szewski w Nienadowej- Fudali Franciszek 1930.
Lubie patrzeć na twarze ze starych zdjęć. Wyobrażać sobie jakimi ludźmi byli Ci którzy są na zdjęciu a których już nie ma od wielu wielu lat. Zaciekawienie, powaga, smutek ?
Shoemaker in Dubiecko.
I like the look on faces from old photos. Imagine what kind of people were those who are in the picture and which no longer exists for many many years. Curiosity, seriousness, sadness?

Zaklad stolarski
Carpentry

Rusini

2010-09-10T15:54:00.000-07:00

Dubiecko przed II wojną to nie tylko społeczność Polaków i Żydów. W Dubiecku mieszkali także Rusini. Prowadzi się dyskusje czy pojęcie Rusin jest tożsame z Ukrainiec. Nie będę tego rozwijał. Pewnym jest że zdecydowana większość Rusinów była wyznania grekokatolickiego.
W Dubiecku ok 100 m od kościoła katolickiego stoi murowana cerkiew grekokatolicka. Po II wojnie w cerkwi znajdował się magazyn. W roku 2003 Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Dubieckiej otrzymało cerkiew w dzierżawę. Cerkiew została odremontowana i obecnie mieści się w niej Kresowy Dom Sztuki- miejsce wystaw, koncertów, spektakli.
........................................
Dubiecko before World War II is not only a community of Jews and Poles. The "Rusini" also lived Dubiecko. This leads to discussion whether the term is synonymous with Rusin Ukrainian. It is certain that the vast majority of "Rusin's" were Greek Catholic religion.In Dubiecko about 100 m from the Catholic church is a brick Orthodox church. After World War II was in the church storage materials. In 2003, the Society of Friends of the Dubiecko lease orthodox church for long period. The church was renovated and now in it is the Art-house - space for exhibitions, concerts and performances.

Cerkiew przed II wojną /orthodox church before II war

Rusini

Święto religijne - w środku widać grekokatolickiego popa

Cerkiew dzisiaj

Zdjęcie z Dubiecka /Photos from Dubiecko

2010-09-10T15:08:00.000-07:00

Dzięki uprzejmości mojego przyjaciela Roberta Szybiaka mam sporo skanów archiwalnych starych zdjęć z Dubiecka.Wiem, że powinienem zapytać zapytać właścicieli oryginałów o zgodę na publikację, jednak jest to technicznie trudne. Ponieważ nie jest to wykorzystanie komercyjne, mam nadzieję, że zostanie mi to wybaczone. Historii powstania zdjęć nie znam, nie znam też osób na zdjęciach.
Będę bardzo wdzięczny za wszelkie informacje.
.............................................................................
Courtesy of Robert Szybiaka I have a lot of scans of old photos from the archives Dubiecka.I know I should ask the original owners to ask for permission to publish, but it is technically difficult. I hope that I will be forgiven.Historical background images I do not know, I do not know or people in the pictures.I'll be very grateful for any information.

Kominiarze

Cykliści

Żołnierze

Publikuj posta

Dziewczyny

Wystawa

2010-09-05T14:11:00.000-07:00

4 września w Kresowym Domu Sztuki w Dubiecku odbył się wernisaż prac Antoniego Fałata.
Więcej o artyście
http://www.artinfo.pl/?pid=artists&id=10390&lng=1

Zrobiłem kilka zdjęć w zasadzie już po imprezie.
...............................................................................................
September 4 at the Kresowy Dom Sztuki in Dubiecko was the opening of Anthony Falat works.

Memories of Dubiecko

2010-09-05T07:03:00.000-07:00

Courtesy Louis Beck I publish the memoirs of his parents.
I hope that the Polish translation I shall soon.
Text I publish in full, original version.

Outbreak of war, and the pogrom in Dubiecko.

Tzivye: In ’36 Pilsudski died. Until then there was plenty of trouble. But when he died the anti-Semites really started to raise their heads, and gave us to feel their wrath. First of all, there were taxes, unbearable taxes. We couldn’t pay, so many people went bankrupt. We wanted to emigrate, but there was no place that would take us. They passed a law, numerus clausus, which kept Jews from attending university. So those who could afford it sent their sons to Czechoslovakia, or to Italy. These sons came back and wanted to establish themselves in Poland. There promptly came out a regulation that with foreign diplomas you couldn’t practice. Why did they want to come back to Poland? I don’t know if they had some possibility to be any place else. It was very hard. Nobody wanted us. At first it wasn’t clear what Hitler’s plan for the Jews was. But after Kristalnacht, we knew. And there was another thing that indicated what was to come. Hitler expelled all the Jews in Germany who didn’t have German citizenship. He expelled them and took their possessions; he didn’t let them take even a pin.

Mechel’s sister Henna, who lived in Germany but wasn’t a citizen, prepared herself before she was evicted. She bought a house in Poland. Of course she left plenty behind in Germany. But she took out money because she saw what was coming. Still, nobody could believe that it’s possible for Hitler to carry out what he said he would do, even though he said everything that he will do. People were waiting for miracles, but miracles didn’t come.

The War broke out the First of September, two weeks before Rosh Hashanah. There was only one radio in Dbetsk, at the pharmacist. We stood around listening to the news. We were surprised by how quickly Poland broke down. Germany took Poland in a blitz. They had a motorized army. Poland was very much behind. On the first day we saw squadrons of planes flying over Dbetsk, and we heard that they had dropped bombs on the Przemysl bridges. The War started on Friday, and ten days later, on Tuesday, the Germans were in our shtetl. In WWI it took the Germans three years to reach us.

Mechel: At this time we had a grocery and we were living on top of it, but this wasn’t pleasant because people would turn up at all hours and make us open up for something; we needed another place. We’d made a deal to rent an apartment in a house elsewhere. We were going to move in during the holidays. The workmen were finishing it off. We’d arranged it with new furniture we bought, but in the end we never moved in.

When the war broke out there was a buying panic. On the radio the government forbad hoarding, so weren’t supposed to put things away; everybody could buy from us, but we weren’t supposed to keep anything for ourselves, even though it was our grocery. So we put aside a few sacks of flour and hid them away in our new home.

When the German army entered Dubiecko we were very afraid; but at the beginning at least the soldiers behaved like ordinary people. They came into our stores, bought from us, and they paid for what they wanted and didn’t molest us. They weren’t brutal, they weren’t bad. My brother Binem made business with them, buying and selling. On Rosh Hashanah one of their officers came into synagogue to find out why we were all gathered together. The synagogue was more crowded than it had ever been. In addition to townsmen and guests, there were refugees who’d left their homes in the west and were running east, without really knowing where they were going. Many stopped at our village to spend the holiday, before continuing. There was still a lot of fear, and we cried a lot during the prayers. When the officer came in some men, wrapped in their talilot, spoke to him in German and explained that we were celebrating a holiday. The officer accepted this, and we were left to continue.

Tzivye: But death and disaster were about to come.

Rosh Hashanah was Thursday and Friday, and this was followed by Shabbat, so for three days we didn’t know what was going on in the world. We didn’t know that there was an SS unit operating in our area. They were in Sanok on Rosh Hashanah, and on Saturday they were in Dinev, fifteen kilometers away, where they killed one hundred fifty Jews. From there advance units drove into our town Saturday night.

When the SS units entered Dubiecko, right away they arrested the rabbi and his wife; they held them hostage so the Jews wouldn’t revolt. They arrested the mayor and the priest also. Next morning more SS arrived. It was Zom Gedalia. This was the day of the big slaughter. Men were up early, going to slichot in the kloise. The SS men walked into the kloise and ordered twenty young men to come out with them. They said they needed them for work. Outside on the street they beat them and led them off to jail. Women and children stood by, crying. Your cousin, Benno’s brother, was among these men. He’d gone to the kloise with Mechel’s father Aryeh Leib. The Germans took the boy and sent Aryeh Leib home.

Some moments before, Mechel had picked up his tallit bag with the intension of going to prayers, but at the last minute he didn’t. There had been many guests in our house during the holidays; despite all the bread and challah we baked before the holiday, we were out of bread. Grandmother Peshe asked Mechel to go to the new house and bring flour from the cache we’d stored away. So Mechel put aside his prayer things and went instead to do what his mother asked him to do. While he was there, Peshe came running; she told him to stay where he was and hide. If Mechel hadn’t been gone and done what Grandmother asked him to do, he too would have been among the men the SS arrested, and later killed.

[This was the second time that same day that Mechel’s life was saved by his womenfolk. The first time was the night before.] Mechel: Rosh Hashanah Eve a group of about twenty Jewish men from Silesia turned up in our shtetl. Silesia is on the border with Germany; they thought they could avoid the war by running east. But when the refugees arrived in our village they found German soldiers already there. So they thought, “Where can we run to? We’ll go back to our home.” They spent the holiday with us, and on Saturday night they left, heading back. We learned later that on the road they ran into an SS unit, and the SS killed them all. Peasants came to our town and told us how the Germans had offered them half a zloty for every one of these Jews they buried. Now, when this group was leaving Dubiecko, I wanted to join them, and the reason was because on the road they were taking there was a mill I worked with. I’d left a big consignment of wheat there, and I was eager to pick up flour because people were demanding it. But my mother and Tzivye begged me not to go with the Silesians. I said, “It’s quiet. They aren’t doing anything to us. You see that we prayed, and our holiday went by peacefully.” But the women wouldn’t let me be until I swore I wouldn’t go. Those Silesian Jews were all killed, and if I hadn’t listened to my mother and wife, I would have been among them.

Tzivye and Mechel: After the roundup on Zom Gedalia the SS wanted to set fire to the kloise, but gentiles stopped them, because a fire there would have destroyed houses attached to the building, including gentile houses; that was our luck, because our place was next door to the kloise. Instead they set fire to the large synagogue. As the synagogue began to burn Jews plunged inside to save the holy Torah scrolls. When the fire was over, the rabbi and his wife, who had been held overnight, were released, but they had no place to go; their home was a couple of rooms in the synagogue itself; they lived just by themselves, because they had no children. So now they wandered around, confused, disoriented. They had no place to go, no clothes to change into. They’d lost everything. The rebbitzen’s wig was gone, knocked off her head by the Germans. Since she had no head covering she went around stark bald – she followed a custom of the extremely pious of shaving off her hair out of modesty. She didn’t have a kerchief to cover it with. The Rabbi’s skullcap too had been taken from him; he was also bareheaded. This was sacrilege for us, something terrible to see. This poor harmless couple…

The Germans kept the men from the round up in prison overnight. They beat the men murderously. The next morning they took them away – for working, they said. But they took them away and slaughtered them. These were the finest men of our village. People traveled around looking for them. We tried to convince ourselves that they’d been taken off to do labor. Rumors said they’d been seen here or there. Gentiles told us that they’d been shot, but we didn’t believe them. There was even a gentile boy, who worked for a baker, who said to us, “Don’t be fools. They were murdered at such-and-such place. They were taken to an open field and told to dig a pit, and afterwards they were all shot but the last two, who buried the others, and then were shot themselves. After the Germans finished their work they piled up their weapons in a stack, sat down and made themselves a meal.” But we didn’t believe this until two weeks later, when we were already on the Russian side and could see things with our own eyes.

The SS units left Dubiecko and continued with pogroms elsewhere. Three Jews from another town were brought to Dubiecko and taken to the cemetery and shot. Our villagers were ordered to bury them. In Rupshitz they drove Jews into a bath house, poured kerosene over it and burned it down with all the men packed inside. But the worst massacre was in Przemysl. What happened was that the Russians only entered the war on September 17, and until then the Germans were advancing all the time. They’d crossed to the right bank of the San and taken the center of Przemysl l and were heading for Lvov. When the Russians invaded Poland the Germans stopped and pulled back to our side of the San. But before that they killed more than one thousand Jews in Przemysl. When the Russians came it was possible to open graves and everyone could see for themselves what the Germans had done. There were children also in those graves.

Expulsion.

Mechel: For ten days I stayed in a loft, hiding, together with my new landlord. The loft was underneath the roof of our new house. My landlord had livestock, and in this loft he kept straw and fodder for them. We were afraid to come out. Maybe it really was true the Germans were killing Jews, but even if not, then they were conscripting Jews for work, and they could send you someplace far away, who knew where? The house was big and empty, and Germans soldiers were billeted there. From our hiding place we heard their voices at night. We lay in our hole, frightened, and we heard them sleeping beneath us. Throughout town in this period you didn’t see a man on the street; all men were hiding wherever they could – you only saw women and children, who so far weren’t molested. But after the SS pogrom, the German soldiers remaining in town began looting. There was one incident where soldiers stole a chicken from a gentile woman; they were soldiers so of course they were hungry. The woman chased after them in anger, cursing them; so they turned around and shot her.

Tzivye: At the time of course no one knew of the secret pact between Ribbentrop and Molotov, the German and Soviet foreign ministers, to divide Poland in half. By the middle of the month the Germans had crossed the San and went almost to Lvov. On September 17 the Russians invaded Poland from the east, and the Germans retreated to the Zasamye, a suburb of Przemysl, on our side of the San. The San was the line which divided between the two forces. We were on the German side.

At the end of a week that Mechel was in hiding, on Yom Kippur itself, Mechel’s brother Binem’s wife, Mindel Melber, came running from other side of the San where they lived to say that Binem begs us to come over to them, because the Russians have entered Poland from the east, and here on the German side you’re not certain with your life; people were already talking about the Germans pogroms. On the Russian side it will be better.

Mechel: I didn’t want to go. We were also afraid of the Russians, we remembered their pogroms in World War I and in the Russian-Polish War afterwards. At that time my father was almost killed by the Russians. Besides, I didn’t want to be a Communist, I didn’t want them to take away everything I had. So we stayed in hiding. I prayed on Yom Kippur together with my landlord in the loft, amidst straw and fodder.

Tzivye and Mechel: The town was paralyzed. All the stores were closed, no one was working. People were terrorized by now. On Tuesday, a day before Succoth Eve, the Germans announced, “Everyone has to come out. We know you’re all hiding, and we can find you. Come out and open your stores and go back to regular life. We promise we won’t do anything to you, you can carry on as before.” We decided we had no choice, and we opened our stores. We sold everything we had left, because people were buying whatever food they could get. We made two thousand seven hundred zlotys. This was nice money.

We weren’t harmed, but the next day we were ordered to assemble in the market by a certain hour, and if not they will come after us. When we were all gathered there the SS announced to us that we have three hours to get out of town. Whoever isn’t out of town by then will be killed. The Germans already knew that the Russians were coming, and this was their way of getting rid of us, by sending us off to the other side.

In fact, at first the Germans’ assembled us in the marketplace in order to shoot us. But the mayor of town interceded on our behalf. He asked the Germans to leave us be. This man himself later on was killed. He kept a big dog, and once as a joke he called to his dog, “Hitler!” Well, this was overheard by Germans, and they shot him.

Mechel: I hired a gentile I knew who had a wagon, and we loaded the wagon with all our things to cart them to the other side. But then we heard that the zone between the two armies was unsafe; the Germans had pulled out and the Russians hadn’t come in; there were roving, violent gangs robbing everyone. So instead I took most our things to the Orthodox priest for safekeeping. I was on friendly terms with this priest because we often did business together. The church had agricultural properties, and I used to buy their produce. The priest spoke to me affectionately, comforting me. He said he prayed that one day we would come back. And so we went over the San, with hardly a possession, just ourselves.

[Mechel never forgot this priest. Mechel was generally scrupulous in business; but like most businessmen, sometimes he fudged. He told me that one of his greatest regrets, when he thought back to his earlier years, was remembering how he used to cheat the priest in business. He would jerry the scale in his favor when they transacted for produce. As a Jew, he should not have done this to a true man of God.]

Dubiecko

2010-09-04T14:49:00.000-07:00

Kilka zdjęć z albumu Pana Przemysława Włodzika

Święto 3 maja. Budynek w tle stoi do dzisiaj. Mieści się w nim bank, policja i poczta.
Feast on May 3. The building in the background still stands today. It houses the bank, police and post office.

Członkowie Strzelca. W środku burmistrz Drzewiński.
Members of "Strzelec". In the middle of the Mayor Drzewinski.

Siedzą od lewej : Tomasz Gondek, burmistrz Drzewiński, ostatni siedzący po prawej- Leon Dukiet. Nad Panem Drzewińskim stoi Pan Wojciech Gąska.

Wrzesień/September

2010-09-04T14:11:00.000-07:00

Pierwsze dni wrzesnia to dla Polaków czas szczególny.
Wspomnienie września 1939.

Dzięki uprzejmości Pana Przemysława Włodzika publikuję fragment pamiętnika jego matki, mieszkanki Dubiecka.
.....................................................................................
The first days of September is a special time for the Poles.The memory of September 1939.
Courtesy of Mr. Przemysław Włodzika publish a diary excerpt of his mother, living in Dubiecka.

On the night of Aug. 31 to Sept. 1, the Germans started the war
At noon on September 1st Polish Radio has announced the recent presidential proclamation of war.
On 3 September, Britain declared war on Germany, France evening.
On 13 September the German army entered the Dubiecko- general breakdown of the Polish army. Very bad news.
September 28 - The Jews were ordered to depart for San.

Dubiecko 24.06.2010 - relacja z uroczystości

2010-07-11T10:39:00.000-07:00

Trochę spóźniona relacja z uroczystości upamiętnienia społeczności żydowskiej Dubiecka, która odbyła się 24 czerwca 2010. Miałem pożyczony aparat fotograficzny, którym nie umiałem się posługiwać, poza tym bardziej byłem zajęty sprawami organizacyjnymi niż robieniem zdjęć, dlatego jakość tego reportażu niewielka.

(aby powiększyć, proszę kliknąć na zdjęcie)
.....................................
Photo report from the ceremony commemorating the Jewish community of Dubiecko on June 24, 2010. I borrowed a camera, which I could not be used, in addition to the more I was busy doing organizational matters than the photographs, so the quality of reportage isn't good.
(to enlarge, please click on the picture)

Przed uroczystością.
Nie było tłumów, należy jednak pamiętać, że uroczystość rozpoczęła się o godzinie 13 w czwartek, czyli w porze, gdy większość ludzi pracuje, a młodzież jest w szkole.
Before the ceremony.There were no crowds, it must be remembered that the ceremony started at 1913 on Thursday, which is the time when most people work, and youth are in school.

Od lewej (from the left) : Danuta Armata (Urząd Gminy Dubiecko), Marcin Bartosiewicz (FODZ), Zbigniew Blecharczyk (Wójt Gminy Dubiecko), Michael Schudrich (Naczelny Rabin Polski)

Odsłonięcie tablicy na rynku w Dubiecku, upamiętniającej żydów stanowiących kiedyś połowę mieszkańców tej miejscowości (Unveiling of the plaque on the market Dubiecko).
Od lewej : Wójt, Naczelny Rabin, Sharon Frand - główna inicjatorka całej akcji.

Olga Sowa czyta list od byłego ambasadora Izraela- Szewaha Weissa.
(Olga Sowa reads a letter from a former Israeli ambassador-Szewach Weiss)

Druga część uroczystości - modlitwa ekumeniczna na cmentarzu żydowskim w Dubiecku.
Modlitwę odprawili : Michael Schudrich (Naczelny Rabin Polski, ks proboszcz parafii Dubiecko - Ryszard Panek i ks. Damian Toczek.
(The second part of the ceremony - an ecumenical prayer in the Jewish cemetery in Dubiecko
Prayer celebrated Michael Schudrich (Polish Chief Rabbi, a Catholic parish priest of Dubiecko - Ryszard Panek and priest Toczek Damian)

Symboliczne złożenie kamyka na jedynym ocalałym fragmencie nagrobka.
(Symbolic stone on the only surviving fragment of a gravestone)

Hrabia Marcin Krasicki

Zbigniew Tobiasiewicz, którego miałem okazję poznać. Człowiek, który z pasją tworzy w Dynowie (15 km od Dubiecka) Centrum Kultury Żydów
(Zbigniew Tobiasiewicz, whom I had the opportunity to meet. A man who passionately creates in Dynow (15 km from Dubiecko) Center for Jewish Culture)

Bernice Bernstein, Debbie Miller -potomkinie Żydów z Dubiecka.

Zbigniew Blecharczyk -Wójt Gminy

Pani Teresa Pierzyńska- Sprawiedliwa Wśród Narodów Świata. Jej rodzice w czasie wojny ukrywali w Dubiecku dziesięciu Żydów, uciekinierów z getta w Przemyslu.
O Pani Teresie już pisałem na blogu. http://dubiecko.blogspot.com/2010/01/sprawiedliwi-wsrod-narodow-righteous.html
(Ms. Teresa Pierzyńska-Righteous Among the Nations. Her parents hid during the war in Dubiecko ten Jews, escapees from the ghetto in Przemysl.About Ms. Teresa I wrote on the blog)

Marcin Bartosiewicz, Bernice Bernstein, Debbie Miller

Trzecia część uroczystości.
Dzięki Uprzejmości TPZD - Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Dubieckiej, w Kresowym Domu Sztuki odbył się koncert muzyki Klezmerskiej oraz wystawa archiwalnych fotografii z Dubiecka.
W koncercie udział wzięli : Adrianne Greenbaum z USA oraz Rzeszów Klezmer Band.
Muzycy zagrali miedzy innymi utwory przedwojennej kapeli klezmerskiej z Dubiecka.
Przygotowana przeze mnie wystawa fotografii prezentowała ludzi i życie przedwojennego Dubiecka. Składało sie na nią prawie 30 fotografii w dużym formacie.
The third part of the ceremony.
(Courtesy TPZD - Society of Friends of Dubiecko, in the Eastern House of Art was a concert of Klezmer music and an exhibition of archival photographs from Dubiecka.The concert was attended by: Adrianne Greenbaum from the U.S. and Rzeszów Klezmer Band.I have prepared an exhibition of photographs presented people and life before the war Dubiecka. It consisted of nearly 30 photographs in large format)

Miasteczko

2010-06-28T11:46:00.000-07:00

List

2010-06-27T04:12:00.000-07:00

List od Pana Profesora Szewaha Weissa, który został odczytany w Dubiecku
podczas uroczystości 24.06.2010.

" Szanowni Państwo!
Chciałbym z całego serca podziękować za zaproszenie mnie do Dubiecka. Dziękuje Organizatorom , Urzędowi Gminy Dubiecko oraz wszystkim wspaniałym Ludziom , którzy spontanicznie wspierają ta inicjatywę ofiarując swój czas, zaangażowanie i serce. Bardzo się wzruszyłem kiedy dotarła do mnie wiadomość, ze Adaś Klimczyk wraz ze swoimi Przyjaciółmi chce mnie zaprosić do Dubiecka - miejsca , które w jego sercu zajmuje specjalne miejsce. Doskonale go rozumiem , sam bardzo dobrze pamiętam atmosferę tamtych miasteczek. Urodziłem się w Borysławiu - to całkiem niedaleko od Dubiecka. Przed wojna panowała tam atmosfera zupełnie multikulturowa.Było barwnie, różnorodnie, ciekawie.Żyliśmy razem , wspólnie - nie jeden obok drugiego. Żydzi, Polacy, Rosjanie ,Ukraińcy ,Niemcy i kilku Austriaków - razem pracowaliśmy, bawiliśmy się, kłóciliśmy się ,ale tez wspieraliśmy kiedy było ciężko - to było prawdziwe życie!
Boryslaw, Dubiecko, Drohobycz, Przemyśl, Truskawiec , Białystok i wiele innych wschodnich miast i miasteczek - to były miejsca tętniące życiem! Pamiętam te rozmowy, zapach potraw , brzmienie rożnych języków, akcentów - to byla niezwykle kreatywna atmosfera, taki zaczarowany swiat...
I nagle to wszystko zgasło , wydawać by się mogło , że na zawsze. Jestem bardzo wdzięczny za Państwa inicjatywę przywracająca pamięć ludziom , miejscom i wydarzeniom - w bardzo pozytywnym duchu.
To jest bardzo ważne i potrzebne w definiowaniu przyszłosci i wyciąganiu wniosków z bolesnych lekcji historii. Mam nadzieje odwiedzic Dubiecko w przyszlym roku!
Dziękuje za pamięć i pozdrawiam wszystkich Państwa najserdeczniej!
Szalom Kochani! "

Szewach Weiss
.......................................................

Ladies and Gentlemen! I would like to wholeheartedly thank you for inviting me to Dubiecko. Thank you organizers, Dubiecko Municipal Authority, and all great men, who spontaneously supports this initiative by offering their time, commitment and heart. I was very moved when I received message from Adam Klimczyk with his friends and wants to invite me to Dubiecko - a place in his heart that holds a special place. Perfectly understand him, I very well remember the atmosphere of those towns. Was born in Boryslaw - is not far from Dubiecko. Before the war there was a very multi-cultural atmosphere. It was colorful, variously interesting. We lived together - Jews, Poles, Russians, Ukrainians, Germans and a few Austrians - have worked together, we played, we argued, but also supported when it was hard - it was real life! Boryslaw, Dubiecko, Drohobycz, Przemysl, Truskawiec, Białystok, and many other eastern cities and towns - places that are vibrant! I remember these conversations, the smell of food, the sound of different languages, accents - it was a very creative atmosphere, such an enchanted world ... And suddenly it all went out, it would seem that forever. I am very grateful for your initiative to restore memory of people, places and events - in a very positive spirit. It is very important and necessary in defining the future and draw conclusions from the painful lessons of history. Dubiecko I hope to visit next year! Thank you for remembering and greet all of you sincerely! Shalom Dear!

Szewach Weiss

24 czerwca 2010 Dubiecko - wystawa fotografii

2010-06-25T15:44:00.000-07:00

Z okazji uroczystości upamiętnienia Żydów dubieckich przygotowałem wystawę archiwalnych fotografii. Wystawa była prezentowana w Kresowym Domu Sztuki (dawna cerkiew). Większość zdjęć dzięki uprzejmości Roberta Szybiaka.
......................................
On the occasion of the celebrations commemorating the Jews of Dubiecko I prepared an exhibition of archival photographs. The exhibition was shown in the Kresowy Dom Sztuki (former orthodox church). Most of the photos courtesy of Robert Szybiak.

Rynek w Dubiecku. Wkoło rynku drewniane domy z podcieniami, w większości żydowskie. W dniu targowym rynek był pełen firmanek i handlujących chłopów. Niektórzy z nich zostawiali wozy w karczmach na obrzeżach Dubiecka i do rynku już szli pieszo. W 1939 roku, po tym jak Niemcy wypędzili Żydów na druga stronę Sanu, większość domów z podcieniami została rozebrana.
..................
The market in Dubiecko. Market round wooden houses with arcades, most of them Jewish.
In 1939, after the Germans drove the Jews on the other side of the San, the majority of houses with arcades was dismantled.

Bardzo lubię tego typu fotografie. Dziewczynki z wielkimi kokardami i chłopcy w śmiesznych czapeczkach. Fotografia ta przypomina mi fotografie Augusta Sandera.chociażby to zdjęcie Sander
I really like these photographs. Girls with big bows and the boys in funny hats. This photo reminds me of the photographs of August Sander sander

Grupa Żydów. Uśmiechają do zdjęcia. Widać jednak że nie jest to uśmiech sztuczny. Jest w tych twarzach jakaś radość i pogoda ducha. Może Dubiecko nie było ich idealnym światem, ale czuli się w nim dobrze.
Groups of Jews. They smile for pictures. We can see that this is not an artificial smile. It is in these faces some joy and serenity. Maybe they were not Dubiecko ideal world, but they felt good in that world.

Uroczystości 3 Maja. W okresie międzywojennym demonstrowanie patriotyzmu było czymś naturalnym. Szczególnym dniem było Święto 3 Maja.
Pochód otwierają chłopi w ludowych strojach na koniach. Widać, że pochód ciągnie się wzdłuż całej ulicy. Jeśli weźmiemy pod uwagę, że ludność Dubiecka liczyła ok. 2000 osób, to można powiedzieć, że w manifestacji bierze udział większość mieszkańców.
Po lewej na zdjęciu budynek Kasy Zaliczkowej. Po prawej i na wprost drewniane domy z podcieniami. W głębi za drzewami stary kościół katolicki. Widać że rynek jest w przebudowie, przygotowania do położenia chodnika. Zwracają uwagę ludowe stroje kobiet. Wielkie chusty noszone na ramionach. Prawie wszyscy panowie w kapeluszach.
Ceremony May 3. Between wars (I and II) demonstrating patriotism was something natural.
The procession opened the peasants in folk costumes on horseback. We can see that parade stretches all along the street. If we consider that the population Dubiecka numbered about 2000 people, it can be said that the demonstration involved the majority of residents.On the left in the photo the building Kasa Zaliczkowa. On the right and straight wooden houses with arcades. In the background behind the trees the old Catholic church. The market is under construction, preparing to put the sidewalk. Highlight women's folk costumes. Big scarves worn on the shoulders. Almost all the men in hats.

Autobus z Przemysla do Dynowa. Postój w Dubiecku to okazja dla kierowcy aby zobaczyć czy pod maską nie dzieje się nic złego.
The bus from Przemysl to Dynów. Stop in Dubiecko an opportunity for drivers to see if under the hood there is nothing wrong with that.

Rodzina Frand. Najmłodszy chłopiec na zdjeciu to ojciec Pani Sharon Frand, która była pomysłodawcą i inicjatorką uroczystości upamiętnienia Żydów z Dubiecka.
Pan Frand wyjechał przed II wojną do USA. Ma obecnie 90 lat.
Family Frand. The youngest boy in the picture is the father of Ms. Sharon Frand, who was the originator and instigator of the festivities commemorating the Jews Dubiecka.Mr. Frand War II went to the USA. It has now 90 years old.

Kolejne zdjęcie w stylu Augusta Sandera. Kominiarze i ich wspaniałe maszyny. Zdjęcie wykonane perfekcyjne, nie tylko kompozycyjnie ale i technicznie. Właściciele wpsółczesnych cudów techniki - zaawansowanych aparatów cyfrowych mogą tylko pomarzyć o takiej jakości.
Another photo in the style of August Sander. Chimney sweeps and their wonderful machine. This photo was made perfect, but not only compositionally and technically. The owners of the wonders of modern technology - advanced digital cameras can only dream of such quality.

Prawdopodobnie Chaim Dornbusch przed swoim szynkiem . Szynk znajdował się naprzeciwko Kasy Zaliczkowej (aktualnie bank). Po lewej stronie drzwi można z trudem odczytać "sprzedaż spirytusu". Po prawej stronie skrzynka pocztowa. Dlatego też na drzwiach tablica z orłem.

Probably Chaim Dornbusch before his bar. Bar was located opposite the Kasa Zaliczkowa (now a bank). On the left side of the door you can barely read the "sale of spirits." On the right side of mailbox. Therefore, the plaque on the door and an eagle.

Niestety nic nie wiem o tym zdjęciu. Mogę się domyslać, że być moze dwie kobiety są siostrami (podobieństwo).
Unfortunately I know nothing about this photo. I guess that perhaps the two women are sisters (similarity).

Urząd Gminy w Dubiecku. Urząd znajdował się w miejscu gdzie teraz znajduje się dom pogrzebowy (naprzeciw kościoła). Jak widać jest to dość skromny budynek.
Community Office Dubiecko. The office was located in a place where now there is a funeral home (opposite the church). As we can see this is a rather modest building.

Zdjęcie zrobione na tle szkoły. Nie wiem kto jest na zdjęciu.
Picture taken against the school. I do not know who is in the picture.

Trzy pokolenia rodziny Bernstein.
Three generations of the family Bernstein.

Apteka w Dubiecku. Po prawej u dołu reklama "proszek do mycia głowy".
Starszy pan po prawej to prawdopodobnie Henryk Grudzewski, zmarł w 1937 r. W środku Michał Grudzewski. Rodzinę Gridzewskich znał każdy, bo każdy wcześniej czy później musiał odwiedzić aptekę. Myślę, że rola aptekarza w tamtych czasach była znacznie szersza niż dzisiaj. Nie tylko sprzedawał leki, ale doradzał jakie leki na co kupić.Rodzina Grudzewskich została zamordowana podczas masowej egzekucji 24.06.1942 r.na cmentarzu żydowskim.
Pharmacy in Dubiecko. On the right bottom of the ad "a powder for cleaning the head."The older man- probably Grudzewski Henryk, died in 1937. In the middle Michael Grudzewski. This family knew everyone, because everyone sooner or later have to visit a pharmacy. I think that the role of the pharmacist in those days was much larger than today. Not only sold drugs, but they advise what drugs buy. Grudzewski family was killed during the mass executions 24/06/1942 on Jewish cemetery.

Podpis pod zdjęciem : "Broner Meir". Nic więcej nie wiem.
The caption: "Broner Meir." Nothing more I do not know.

Rodzina Frand. Zdjęcie zrobione w 1931. W tle szkoła. Rodzina mieszkała zaraz obok szkoły.
Family Frand. Photo taken in 1931. In the background of the school. Family lived next to the school.

Członkowie młodzieżowej organizacji Bnei Akiva.
Members of the youth organization, the Bnei Akiva.

Niestety nie wiem nic o osobach na zdjęciu.
Unfortunately, I do not know anything about the people in the photo.

Dziewczynki ze szkoły Beit Yaakov, szkoły o charakterze religijnym. Pierwsza szkoła Beis Jaakow powstała w Krakowie w 1917 roku z inicjatywy Sary Szenirer. Celem było szerzenie oświaty religijnej wśród kobiet pozbawionych dotychczas zorganizowanej edukacji.
The girls from the Beit Yaakov schools, schools of a religious nature.
The Beis Yaakov movement was started by seamstress Sarah Schenirer in 1917 in Kraków, Poland. While boys attended cheder and Talmyd Torah schools (and in some cases yeshivas), at that time there was no formalized system of Jewish education for girls and young Jewish women.

Żydowskie kółko teatralne. Zdjęcie zrobione w budynku w którym po wojnie mieściło się kino "Syrenka" (pamiętam dziesiatki albo i setki filmów które tam widziałem), teraz budynek mieści "dom weselny".
Jewish amateur theater. Photo taken in the building in which after II war was cinema "Syrenka" (I remember the tens or hundreds of movies which I have seen there). Now there is "wedding house".

Zdjęcie zrobione zapewnie w centrum Dubiecka w niedzielę. Panowie odświętnie ubrani. Po lewej dziewczynka w białej sukience i wianku. Kiedyś wybiorę się z tym zdjęciem do Pana Przemysława Włodzika, może rozpozna kogoś.
Photo taken at the center Dubiecka, perhaps on Sunday. Men dressed festively. On the left the girl in white dress and a wreath. Once I will show a photo to Mr. Przemysław Włodzika may recognize
someone.

"Eli Ester Moshe".
Przypuszczam, że fotograf po zrobieniu tego zdjęcia był zdenerwowany, z powodu rowerzysty, który mu "wjechał" w kadr. Ale dla nas po kilkudziesięciu latach ten szczegół dodaje zdjęciu uroku.
"Esther, Eli Moshe."I suppose the photographer after taking this picture was upset because a cyclist who "entered" in the frame. But for us, after several decades this detail give a photo more charm.

Zapraszam

2010-06-19T04:53:00.001-07:00

Urząd Gminy Dubiecko

Fundacja Ochrony Dziedzictwa Żydowskiego

oraz Naczelny Rabin Polski Michael Schudrich

mają zaszczyt zaprosić

na ceremonię odsłonięcia tablicy upamiętniającej

społeczność żydowską Dubiecka

Ceremonia rozpocznie się

24 czerwca 2010 roku o godzinie 13:00

na rynku w Dubiecku

Po ceremonii na miejscowym

cmentarzu żydowskim odprawiona zostanie

modlitwa ekumeniczna.

O godz. 15.00 zapraszamy do Kresowego Domu Sztuki

(dawna cerkiew), gdzie odbędzie się koncert

muzyki żydowskiej, a także zaprezentowane zostaną

archiwalne zdjęcia z Dubiecka.

Dubiecko 24.06.2010

2010-06-14T12:41:00.001-07:00

http://www.youtube.com/watch?v=t64nV2Dznms

Dubiecko

2010-05-24T11:08:00.000-07:00

Kilka starych zdjęć dzięki uprzejmości pana Przemysława Włodzika.
.....................................
A few old photos courtesy of Mr. Przemyslaw Włodzik.

Przedstawienie szkolne. W tle szkoła. Obecnie w tym budynku jest przedszkole.
Schoolchildren's performances. In the background - the school. Today, in this building is a kindergarten.

W środku burmistrz Drzewiński.
In the middle o Mayor Drzewiński.

Uroczystości 3 maja w Dubiecku.
To co lubię w starych fotografiach to te zaciekawione spojrzenia w oko kamery. Żołnierz, chłopcy w kaszkietach, kobiety w białych chustkach.
3th May in Dubiecko (Constitution Day).
This is what I like in the old photographs are those curious looks in the eye of the camera. The soldier, boys in caps, women in white scarves.

Żydzi z Dubiecka /Jews from Dubiecko

2010-05-24T10:11:00.000-07:00

Ciąg dalszy wspomnień pana Przemysława Włodzika
W nawiasach mój komentarz.
.....................................................................
Continued memories Przemyslaw Włodzik
In parentheses is my comment.

Domb - córka Ryśka i Hana oraz synowie Schmul i chyba Icek. Mieli sklep spożywczy w któym zaopatrywała się nasza rodzina. Handlowała Ryśka. Mieszkali obok Bocków, naprzeciwko Grabiny. Starzy Dombowie zostali zamordowani we własnym domu około 20 czerwca. Młodzi 24 czerwca.
( rodzina Domb jest wśród listy pomordowanych 24.06.1942 : Chaja Domb l.29, Hana Domb l.32, Samuel Domb l. 30. Na liście nie ma rodziców. Zostali oni tak jak wspomina pan Przemysław zamordowani wcześniej w dość niejasnych okolicznościach)
........................................
Domb - daughters Ryśka and Hana and sons, probably Schmul and Icek. They had a grocery store when the goods supplied to our family. Rysiek traded. They lived next to Bock family opposite Grabiny. Old Dombs were murdered in their home around June 20. Young Dombs June 24.(Domb family is among the list of murdered 24 June 1942: Chaja Domb aged 29 , Hana Domb 32, Samuel Domb 30. Parents aren't in the list. They were as mentioned earlier Przemyslaw Włodzik murdered in a rather strange circumstances)

Knoller Itka. Jej matka prowadziła sklep za Kasą Zaliczkową przy parku. Syn, imienia nie pamiętam często asystował rabinowi. Ostatni raz widziałem młodego Knolera gdy pracowałem na polach za dworem. Widziałem jak Ukrainiec (policjant ukraiński ?) prowadził go do Dubiecka.
Jaki był jego dalszy los, nie pamiętam.
(Na liście zamordowanych jest 2 nazwiska, Knoller Samuel lat 22 oraz Knoller Sara l.55 zostali zastrzeleni na cmentarzu żydowskim we wrześniu 1942r. Jest też informacja, że zostali złapani w lesie w okolicach Słonnego. Zgadza się to z relacją pana Przemysława, ponieważ ze Słonnego musieli być prowadzeni drogą obok pól na których pan Przemysław pracował.)
.........................................
Knoller Itka. Her mother ran the shop close to Kasa Zaliczkowa. Son, I do not remember the name often assisted rabi. The last time I saw a young Knoller when I worked in the fields between Dubiecko and Ruska Wieś. I saw as a Ukrainian (Ukrainian policeman?) led them to Dubiecka.What was his fate, I do not remember(In the list murdered are two names, Knoller Samuel aged 22, and Knoller Sarah aged 55, were shot on the Jewish cemetery in September 1942. There is also information that they had been caught in the forest near Słonne. This agrees with the report of Mr. Przemyslaw because from Słonne had to be led through the fields next to where Mr. Przemyslaw worked.)

Konrfeld - miał posesję na Kopku (cześć Dubiecka przy wyjeździe w kierunku Przemyśla), tuż za naszym domem w kierunku Nienadowej. Na posesji tej było mieszkanie z bilardem, wyszynkiem i lodami.Obok była duża zajezdnia z kamienia, gdzie rolnicy w okresie jarmarku pozostawiali wozy za opłatą. Tam też mieściła się lodownia a obok kręgielnia. Często tam za parę groszy ustawiałem kręgle w trakcie grania i odsyłałem kule po drewnianej rynnie.
(W trakcie jarmarków w Dubiecku panował duży tłok, dlatego rolnicy jadący od strony Nienadowej zostawiali konie w zajeździe i na piechotę już szli na targ. Zadziwiające jest to, że przed wojną można było w Dubiecku grać w kręgle. Ponadto w czasach gdy nie było elektryczności, lodówek, można było jeść lody. Lód do chładzenia gromadzony był w specjalnych lodowniach.
Kopek to małe wzniesienie od strony Nienadowej. Idąc od strony Dubiecka mijamy po lewej szkołę, dawniej sąd, za sądem był dom doktora Machczyńskiego, a za tym domem domy widoczne na zdjęciu poniżej, czyli dom Włodzików i Miśniakiewiczów, a potem prawdopodobnie zajazd Kornfelda. Po prawej stronie drogi były pola uprawne, zwane Złotą Górką).

...........................................
Konrfeld - had property on Kopek (part of Dubiecko) just behind our home in the direction of Nienadowa. The property consist of flat, taproom, special romm to storage ice.Farmers during the fair, they left horse drawn wagon for fee. There was also the bowling. Often there for a few pennies I set up bowling during the play and sent the ball on the wooden gutter.(During the fairs in Dubiecko was crowd, so the farmers going from Nienadowa left their horses at the Kornfel property and walked on foot already on the market's. Amazing is that before the war could have been in Dubiecko play bowling. Furthermore, in an era when there was no electricity and refrigerators, you can eat in Dubiecko ice cream. Ice from river for freezing was concentrated in the special storage room , and later possibly used for freezing ice cream
Kopek is a small hill on the road to Nienadowa. Walking from Dubiecka we pass on the left school, formerly the court, then was the home of Dr. Machczyńskiego and two houses visible on the picture below, a house of Włodzik family and Miśniakiewicz family. Then probably the Kornfeld property. The right side of the road was farmland, known as the Golden Hill).

Fajt - miał duży budynek na ulicy Śliwnickiej, naprzeciwko Miśniakiewiczów.
(dom Fajtów w dniu dzisiejszym na poniższej fotografii)

.............................................
Fajt - had a large building on the street Śliwnicka opposite Miśniakiewicz family.(house in the photo taken in 2010)

Żydzi z Dubiecka / Jews from Dubiecko

2010-05-15T11:51:00.000-07:00

Wspomnienie spisane przez Pana Przemysława Włodzika o Żydach z Dubiecka, których pamięta.
W nawiasach moje uwagi.
...............................................................................
Memorial written by Mr. Przemyslaw Włodzika of the Jews of Dubiecka, which remembers.My comments in brackets.

Artur Schneider - adwokat, syn Adam i córka Stefcia, z którą chodziłem od 1 klasy do 6. Mieszkali w domu państwa Chomickich. Bardzo się przyjaźniliśmy (w domu tym, naprzeciwko parku jest teraz przychodnia. Jest to moim zdaniem najładniejszy dom w Dubiecku. Niestety nic nie wiem o jego właścicielach - Chomickich. Pan Włodzik wspominał, że z dziećmi Schneiderów był raz albo dwa razy w Synagodze.
Na zdjęciu nr 17 -pani Schneider, 23- Stefcia Schneider)
......................................................................................
Artur Schneider - lawer, son Adam and daughter Steftsia, which went from one class to the 6th. They lived in the home belonging to Chomicki. We were friends very much (in that house, opposite the park is now the heallth center. It is my opinion the most beautiful house in Dubiecko. Unfortunately I know nothing about the owners - Chomicki. Włodzik mentioned that he was with the Adam and Steftsia in the synagogue.On the picture, No 17-Mrs Schneider, 23 - Steftsia Schneider)

Goldstaub - adwokat, syn Jurek, córka Marysia.
...........................................................................
Goldstaub - lawyer, son of Jurek, a daughter Marysia.

Michał Grudzewski - aptekarz, jego siostra Maniusia. Ich matka pani Grudzewska bardzo się przyjaźnili z moimi dziadkami i ciotkami. Wszyscy troje zostali zamordowani na cmentarzu żydowskim podczas masowej egzekucji.( ojciec Michała Grudzewskiego - Henryk też był aptekarzem. Zmarł w roku 1937)
............................................................................
Michał Grudzewski - pharmacist, his sister Maniusia. Their mother, Mrs. Grudzewska very good friends with my grandparents and aunts. All three were murdered in the Jewish cemetery during the mass executions. (Henryk Grudzewski - Michał's father was also a pharmacist. He died in 1937)

Rebeka, nazwiska nie pamiętam , dentystka
...........................................................................
Rebecca, I do not remember the name, dentist

Baruch , handlowiec, bardzo bogaty ( prawdopodobnie chodzi o Meilecha Barucha ur.1905, rodzina ta liczyła 6 osób. Pan Baruch na zdjęciu powyżej pod nr 6)
..........................................................................
Baruch, a merchant, very rich (likely Meilecha Baruch born 1905 , this family consisted of six people. Mr Baruch in the photo above under No. 6)

Bock z rodziną mieszkał naprzeciwko Grabicy (Zamkowa). Miał mały hotelik. bilard i alkohole. (nazwisko Boch S widnieje w spisie firm z Dubiecka z 1929r. Na liście ocalonych z Yad Vashem jest rodzina Bock, Chaim, Samuel i inni )
............................................................................
Boch family lived opposite Grabica - Zamkowa streete. He had a small hotel, billiards and alcohols. (S. Boch name appears in the list of companies from Dubiecka 1929. In the list of survivors from the Yad Vashem is a family Bock, Chaim, Samuel and others)

Dornbusch z rodziną, miał tzw propinację- szynk. Mieszkał w domu z podcieniami, naprzeciwko Kasy Zaliczkowej. (Kasa zaliczkowa mieściła się w budynku, w którym aktualnie jest bank.
Prawdopodobnie chodzi o Chaima Dornbuscha. Być może jest to osoba na poniższym zdjęciu. )
............................................................................
Dornbusch family, had taproom. He lived at wooden home with arcades, in front of Kasa Zaliczkowa. (Kasa Zaliczkowa was in the building, which currently is the bank.Likely the Chaim Dornbusch. Perhaps this is the person on the picture below)

Ciąg dalszy nastapi
..............................
Will be continued

Babcia

2010-05-14T16:26:00.000-07:00

Przeglądałem stare zdjęcia, robione przeze mnie 10-20 lat temu. Natknąłem się na zdjęcie babci. Całe wczesne dzieciństwo było w jakiś sposób związane z babcią i dziadkiem. Nie raz nie dwa spędzałem u nich popołudnia, czasem nocowaliśmy z siostra u nich.
Babcia Stefcia była zwana we wsi Stefką z Kółka. Dziadek sprzedawał dość długo w sklepie Kółka Rolniczego (sklep ten miał przedwojenne tradycje), który był kilkadziesiąt metrów od domu babci.
Babcia była krawcową. Znała chyba wszystkich. Ciągle ktoś przychodził "do przymiarki". albo zlecać coś do uszycia, a babcia siadała przy swoim Singerze i szyła. Ile to różnych opowieści się wtedy nasłuchałem. Czasy były inne. Jak ktoś przychodził to nie kończyło się na "dzień dobry" i "do widzenia". Ludzie rozmawiali, dużo rozmawiali. Przypuszczam, że babcia była najlepiej poinformowaną osobą we wsi.
Było, minęło, dawne czasy.
...............................................................
I looked through old pictures, I have made 10-20 years ago. I came across a picture my grandmother. The whole early childhood was in some way connected with my grandmother and grandfather. Not once not twice I spent the afternoon with them, sometimes we stayed with my sister slept with them.Grandma was a tailor. Unless she knew everyone. Still someone would come "to the fitting" or arrange for something to sew, and my grandmother sat down at his Singer and sew. How many stories then heard. Times were different. People were talking, a lot of talking. I suppose that my grandmother was the most informed person in the village.Was passed, the old days.

Krosno

2010-05-14T15:36:00.000-07:00

Korczyna

2010-05-14T15:34:00.000-07:00

Kirkut w Birczy

2010-05-06T14:57:00.000-07:00

Rybotycze

2010-05-06T13:13:00.000-07:00

Rybotycze, kiedyś miasteczko teraz wieś w woj.Podkarpackim.
Przed wojną mieszanka 3 kultur. Polacy wyznawcy katolicyzmuy, Ukraińcy należący do kościoła grekokatolickiego i Żydzi. Kiedyś silny ośrodek chasydyzmu ze znanym cadykiem Cwi Elimechel Schapiro.
Rybotycze były też ośrodkiem malowania ikon.
............................
Rybotycze, the town in the past, now a village.Before the war, a mixture of three cultures. Poles followers of catholicysm, belonging, Ukrainian belonging to Greek Catholic Church and Jews. Once a strong center of hasidism with a well-known Cwi Elimechel Schapiro. Rybotycze was also the center of icon painting.

Cmentarz Żydowski / Jewish cemetery

Widok z cmentarza na dolinę rzeki Wiar / view of the valley of the Wiar river

Cmentarz - Ruska Wieś

2010-05-06T11:21:00.000-07:00

Stary grekokatolicki cmentarz w Ruskiej Wsi (aktualnie wieś nazywa się Wybrzeże).
2 km od Dubiecka.
...................................................................................................
Old orthodox cemetery - Ruska Wieś near Dubiecko

Przemysław Włodzik

2010-05-04T11:16:00.000-07:00

Miałem przyjemność rozmawiać ponad 4 godz z panem Przemysławem. Myślę, że będą dalsze rozmowy. Pan Przemysław od 1944 roku nie mieszka w Dubiecku, ale jego serce jest właśnie w tym miasteczku.
Pochodzi z zasłużonej, patriotycznej rodziny. Dziadek- Paweł Drzewiński, ojciec- były legionista, mama- nauczycielka. Pan Przemysław przeszedł doszedł z Armią Polska do Berlina.
........................................................................................
I had the pleasure to talk over 4 hours with Mr. Przemyslaw. I think that will be further talks. Mr. Przemysław since 1944 does not live in Dubiecko, but his heart is just in this town.He comes from a well-deserved, patriotic family. Paul Drzewiński -grandfather, father - former legionnaire, mother-teacher.Mr. Przemyslaw passed with the Polish Army to Berlin.

Przemysława Włodzik

W dzieciństwie

Brat pana Przemysława - Bolesław z armią Andersa przeszedł cały szlak bojowy, w tym Monte Cassino.
Po wojnie osiadł w Londynie i pracował w Instytucie im. Józefa Piłsudskiego
Brother of Mr. Przemyslaw - Bolesław wit Ander's Army passed the entire trail, including Monte Cassino. After the war he settled in London and worked at the Jozef Pilsudski Instytute.

Bracia
Brothers

Święto Morza

2010-05-03T12:16:00.000-07:00

Rok 1933.
Święto Morza.
Fotografia i informacje od Pana Przemysława Włodzika
.................................................
Date : 1933

Photo and information from Mr Włodzik

Proszę kliknąć w zdjęcie aby powiększyć
(click to enlarge)

1 - Pani Czarnecka
2 - M.Stachura
3 - Jadwiga Nowicka
4 - Linka Kanner
5 - Przemysław Włodzik
6 - Stefcia Schneider
7 - Sławka Grzegorzak (potem Maszczakowa, żona Ludwika)
8 - Stefcia Potocka
9 - Miśniakiewicz (wyszła potem za Pana Rusinka)
10 - Poldek Kanner
11 - Staszek Staszkiewicz
12 - Edek Podgórski

Spis z 1929 / Business Directory 1929

2010-04-30T07:47:00.000-07:00

Jeśli ktoś z czytających rozpoznaje na tej liście kogoś z rodziny, dziadka, pradziadka będę wdzięczny za informację.
...........................................
If someone reading this list recognizes someone from the family, grandfather, great-grandfather, I will be grateful for the information.

Klasa

2010-04-28T12:56:00.000-07:00

W ostatnia niedzielę miałem przyjemność rozmawiać z panem Przemysławem Włodzikiem.
Niedługo, gdy wywołam zdjęcia przedstawię tę postać.
Dzisiaj zdjęcie otrzymane wraz z opisem od pana Przemysława.
Zdjęcie klasy z Dubiecka. Zdjęcie wykonane w latach 30tych, raczej po 1935 roku.
(proszę kliknąć na zdjęcie aby je powiększyć)
.....................................................................................................................
Last Sunday I had the pleasure to talk with Mr. Przemyslaw Włodzikiem.
Soon, when I develop the pictures I will write about him.Today the picture obtained from Mr. Przemyslaw.Picture of school class from Dubiecko. Photo taken 1935-1939.(Click on picture to enlarge)

Osoby:
1- Stasio Ulanowski
2- pani Czarnecka
3- pani M. Nowicka , żona kierownika szkoły / headmaster's wife
4- ?
5- pan F.Karpiński
6- pan Baruch
7- ?
8- pan Nowicki, kierownik szkoły / headmaster
9- pani Gądek
10- pani Jadwiga Włodzik, nauczycielka / teacher
11- pani Wojdowicz, żona komendanta policji / wife of commander of the police
12- pani Kozak, matka sędziego / mother of the judge
13- ?
14- pani Gąska
15- ksiądz katecheta Mielnik
16- pani Tymcik, żona rejenta (notariusza) / notary's wife
17- pani Schneider, żona adwokata / lowyer's wife
18- pani Kanner, właścicielka majątku (gospodarstwa) w Przedmieściu Dubieckim / farms owner
19- pani Staszkiewicz (spod cmentarza)
20- Jerzy Tymcik
21- Linka Kanner
22- Adaś Wojdowicz
23- Stefcia Schneider
24- Miśniakiewicz (potem Rusinkowa) z ul. Śliwnickiej

Kirkuty cd

2010-04-08T09:37:00.000-07:00

Błażowa

2010-03-30T14:13:00.000-07:00

Cmentarz w Siedleczce

2010-03-29T12:13:00.000-07:00

Cmentarz obok małej miejscowości Siedleczka, niedaleko Kańczuga, a kawałek dalej Łańcut.
.....................................
The cemetery next to the small town Siedleczka near Kańczuga a bit further Lancut.

Telefon

2010-03-21T12:56:00.000-07:00

Miałem dziś przyjemność rozmawiać z Panem Przemysławem Włodzikiem.
Pan Przemysław to rocznik 1925 jest wnukiem burmistrza Dubiecka Pana Drzewińskiego.
Ojciec Pana Przemysława był naczelnikiem poczty przed II wojną.
Umówiłem się , że za jakiś czas odwiedzę Pana Przemysława (mieszka 200 km od Rzeszowa) i wtedy postaram się ocalić od zapomnienia wspomnienia tego jednego z ostatnich świadków przedwojennego Dubiecka.
--------------------------------------------------------------------------
I had the pleasure today to speak with Mr. Przemyslaw Włodzik.Mr. Włodzik the year 1925 is the grandson of the mayor Dubiecka Paweł Drzewiński and his father was head of post in Dubiecko before World War II.I arranged to visiting Mr. Przemysław (live 200 km from Rzeszów) in 2-3 weeks, and then I will try to save from oblivion the memories of one of the last witness live in Dubiecko before the world war II.

Lista ocalonych / list of survivors

2010-03-21T12:47:00.000-07:00

Lista ocalonych, którzy po II wojnie trafili do Szczecina i na Dolny Śląsk
Większość ocalałych Żydów z Dubiecka to Żydzi, którzy późną jesienią 1939 zostali przez Niemców zmuszeni do przekroczenia rzeki San i udania się na teren Rosji Sowieckiej.
Po zakończeniu wojny część z tych osób wróciła do Polski. Nie jest tajemnicą, że powrót Żydów do ich małych rodzinnych miasteczek był zazwyczaj niemożliwy. Ich domy, sklepiki, synagogi zostały w czasie II wojny albo zniszczone, albo ograbione, albo przejęte przez inne osoby.
Ocaleni Żydzi Dubieccy wyjechali więc na ziemie odzyskane np Dolny Śląsk, Szczecin.
Jak się potem okazało był to tylko przystanek w drodze do USA, Izraela i innych krajów.
Przy okazji pozwolę sobie na uwagę. Smutne i zadziwiające jest to, że w Niemczech wspólnota Żydów liczy dziś ok 300 000 osób, a w Polsce ile? 5 000? 10 000?
.............................................................
List of survivors, who after World War II settled in Szczecin and the Lower SilesiaMost of the surviving Jews from Dubiecka , Jews who in the late autumn of 1939 the Germans were forced to cross the River San and go into Soviet Russia.After the war, some of these people returned to Poland. It is no secret that the return of Jews to their small family towns was usually impossible. Their houses, shops, synagogues have been during World War II either destroyed or looted, or taken over by others.Survivors Jews went to the west Poland , eg Lower Silesia, Szczecin.As it turned out it was just a stop on the way to the U.S., Israel and other countries.By the way, sad and surprising is that the Jewish community in Germany today has about 300 000 people in Poland much? 5 000? 10 000?

From Yad Vashem

Materiały Yad Vashem

2010-03-21T11:59:00.000-07:00

Materiały dotyczące Dubiecka w archiwach Yad Vashem

1. fotografie :

fotografie (trzeba wpisać DUBIECKO)

2. ofiary holocaustu
lista ofiar

Materials from Yad Vashem
1. Photos from Dubiecko (put DUBIECKO)
2.List of Shoah victims

Dubiecko

2010-03-12T12:10:00.000-08:00

Zima - Dubiecko i okolice

2010-02-18T11:31:00.000-08:00

Dzień dziadka

2010-01-22T15:45:00.000-08:00

Dzień dziadka, powracają wspomnienia....
Opowieści dziadka o wojnie i o dawnych czasach, wspólne pieczenie ziemniaków pod lasem, przejażdzki na motorze Junak. Wspólne słuchanie Radia Wolna Europa. Wiele, wiele wspomnień.
Pamiętam też ten ostatni wieczór w jego życiu...
Brak go.
.......................................
Grandfather's day, the memories come back ....
Grandfather's stories about war and about the old days, the common baking potatoes into the woods, riding on a motorcycle Junak. To listen to Radio Free Europe. Many, many memories.
I remeber also the last evening of his life...
Missing him

22 Pułk Ułanów Brody - rok 1934

Nienadowa 1999-2000

Piątkowa

2010-01-20T14:29:00.000-08:00

Cerkiew św. Dymitra w Piątkowej

Na nadprożu głównego wejścia widnieje napis: Oddaje się tą cerkiew Roku Bożego 1732.
..........................................................................
Orthodox church in Piatkowa (near Dubiecko).
Built in 1732.

Nad Sanem

2010-01-20T14:15:00.000-08:00

Dubiecko

2010-01-20T14:03:00.000-08:00

Pruchnik

2010-01-19T14:11:00.000-08:00

Przewodnik dr Orłowskiego - rok 1917
"Do niedawna rynek tutejszy należał do najpiękniejszych rynków małomiasteczkowych Galicyi — dokoła otaczały go domki drewniane z podsieniami. W ostatnich czasach zeszpeciła gmina rynek budową, ogromnego gmachu sądu i więzienia na środku, a domki z podsieniami zaczynają znikać, wykupywane i przebudowywane przez żydów, lub zniszczone przez pożary. Dużo natomiast starych domków mieszczańskich zachowało się jeszcze w długiej ulicy Kańczuskiej, która należy do najpiękniejszych i najbardziej charakterystycznych staropolskich ulic małomiasteczkowych w Galicyi, podczas gdy cały Pruchnik był bezsprzecznie do niedawna, a po części jest jeszcze i dzisiaj najlepiej zachowanem staroświeckiem drewnianem miasteczkiem polskiem, którego budownictwo, zapoznane niesłusznie przez autorów dzieł o sztuce ludowej i architekturze drewnianej, a także i patryarchalne stosunki wśród dawnego mieszczaństwa, aż by się prosiły o specyalną monografię"

"Mieszczanie niedawno jeszcze nosili strój staropolski. Oddają oni oddawna synów do szkół w Przemyślu i Jarosławiu, a z pośród rodzin Markiewiczów, Gryzieckich, Krasickich, Grobelskich, Orłowiczów, Osadów i innych wyszły całe szeregi inteligencyi świeckiej i duchownej (...) Zauważyć tu należy, że mieszkańcy Pruchnika i wsi okolicznych, i to tak Polacy, jak i Rusini, mówią bardzo pięknym i czystymj polskim językiem literackim, wolnym zarówno od mazurzenia, które się spotyka cokolwiek na zachód, jak też i od przeciągania z ruska, zakorzenionego na wschód od Sanu"

Współczesny Pruchnik juz przedstawiałem na zdjęciach
http://dubiecko.blogspot.com/2010/01/pruchnik.html
Czy aż tak bardzo się różni?

........................................

Dr. Orlowski Guide - 1917
"Until recently, the local market was one of the finest small-town markets in Galicia - round wooden cottages surrounded him . In recent times, destroyed the village market structure, the huge courthouse and jail in the middle, and cottages begin to disappear, purchased and rebuilt by the Jews, or destroyed by the fires. A lot of the old burgher houses have been preserved in the long street Kańczuska, which belongs to the most beautiful and characteristic streets of small towns in the old Polish Galicia, while the whole was definitely Pruchnik until recently, and partly it is still today the best preserved old-fashioned wooden Polish town, whose construction, familiar unduly by the authors of works of folk art and architecture, wooden, and also patryarchalne relations among the former middle class, up to a request to special monograph "
"The burghers recently wore a dress Old Polish. They give, they had long sons to school in Przemysl, and Jaroslaw, and among families Markiewiczowie, Gryzieccy, Krasiccy, Grobelscy, Orłowicze, sediment and other intelligence came a whole series of secular and ecclesiastical (...) Observe there is that the people Pruchnik and neighboring villages, and so the Poles and Russians, they say very beautiful and clearPolish literary language "

Dubiecko

2010-01-19T13:02:00.000-08:00

Kilka zdjęć w fatalnej jakości z przewodnika dr Orlowicza
Autor zdjęć : Bronisław Ślusarek był sędzią w Dubiecku (1917).
Niestety nic więcej nie udało mi się o nim dowiedzieć.

...................................................................
Several pictures of the fatal quality of the guide Dr. Orłowicza
Photographer : Bronislaw Ślusarek was a judge in Dubiecko (1917)

Dubiecko w przewodniku z 1917 r

2010-01-18T14:22:00.000-08:00

Przewodnik dr Mieczysława Orłowicza z 1917 r

Dubiecko, miasteczko nad Sanem, 32 km. na zachód od Przemyśla, liczy 3000 mieszk. w tem 900 Pol, ,100 Rus., 1000 Żyd. Restauracya Jana Kochanowskiego i dwa zajazdy żydowskie.Według dawnej kroniki Dubiecko załozyli Kmitowie w XIV. w., a prawo magdeburskie miało ono dostać od Jagiełły, przyczem miasto przeniesiono z dawnego miejsca, gdzie dziś Ruska Wieś, na dzisiejsze. Piotr Kmita, wojewoda sandomierski, miał też fundować w r. 1508 parafię, przyczem za kościół parafialny służyła kaplica zamkowa. Zamek tutejszy, ogromny, bogaty i obronny, przeszedł po Kmitach w XVI. w, w dom Stadnickich. Za rządów Stadnickiego Stanisława Mateusza, w połowie XVI. w. stało się Dubiecko ogniskiem reformacyi na całą ziemię przemyską. Mimo osobistej interwencyi biskupa Dziaduskiego, wprowadził on tu najpierw polskie nabożeństwa w miejsce łacińskich, a w r. 1554 oddał kościół ewangielickiemu proboszczowi, Wojciechowi z Iłży, który rządy swe zaczął od tego, że osobiście "rozbił siekierą cyboryum, powyrzucał Eucharystye, chorągwie, obrazy świętych i M. B.Niedługo jednak, ze zmianą przekonań religijnych właściciela ustąpić musiał miejsce głośnemu kalwińskiemu kaznodziei, Franciszkowi Stankarowi. Za niego założono w Dubiecku szkołę kalwińską, cieszącą się ogromną popularnością wśród szlachty przemyskiej, która odebrała wielu uczniów przemyskiej szkole kapitulnej. W zamku dubieckim przyszedł wówczas w r. 1551 na świat, jako jeden z ośmiorga dzieci Stan. Mat. Stadnickiego, Stanisław, zwany później Dyabłem Łańcuckim. Objąwszy Dubiecko po ojcu, zaczął stąd w latach 1573—6 swe pierwsze najazdy i awantury najazdem na Przeworsk dla uwolnienia jednego ze swych hajduków, przyczem rozbił bramę miejską i więzienie w ratuszu. Po przeniesieniu się jego do Łańcuta przeszło Dubiecko na jego brata Andrzeja, a ten w r. 1586 oddał znowu kościół katolikom. W r. 1588 nabył Dubiecko Stanisław Krasicki, ochmistrz Anny Jagiellonki i kasztelan przemyski, po którym przeszło na Jerzego Krasickiego, starostę doliniańskiego, znanego dziwaka i okrutnika, różnego charakterem zupełnie od swego brata Marcina z Krasiczyna. W lochach tutejszego zamku więził on mnóstwo ludzi, którzy mu się z jakiegokolwiek względu nie podobali; tak np. porwał w r. 1603 z Przemyśla dla zyskania okupu mieszczanina gdańskiego Szulemberga. On to w r. 1621 wywołał w katedrze przemyskiej awanturę, która spowodowała interdykt, a w r. 1626 z nienawiści do katolików, kazał zburzyć
kościół zamkowy pod pretekstem, że utrudnia obronę zamku i zasłania widok. Dbał jednako zamek, przy którego ozdobieniu zatrudniał rzeźbiarza Jana z Krasiczyna; za jego czasów witraże zamku miały mieć 10.300 szybek. Kościół parafialny przeniesiono do kościółka św. Krzyża na przedmieściu, w którego miejscu został zbudowany obecny kościół w połowie XVIII, w. pośw;. 1753. Jego fundacye przypisują kroniki Annie ze Starzechowskich Krasickiej, żonie Jana, kasztelana chełmskiego, której portret wisi w kościele. Jeden z ornatów, bardzo bogaty, jest darem biskupa Krasickiego. Dubiecko w ręku Krasickich pozostawało przez dwa wieki; w r. 1735 w zamku tutejszym urodził się Ignacy Krasicki, późniejszy prymas i poeta. W archiwum pałacowem wiele jego rękopisów, oraz portret pendzla Miersa. Zamek popadł w XVIII. w. w ruinę, z której do dziś zachowały się tylko nieznaczne resztki na zachód od miasta. Pod zamkiem pozostały długie lochy, dziś w części zasypane. W rynku zostały się jeszcze stare domy z podcieniami. Nad brzegiem Sanu pałac zdemolowany przez Rosyan i duży park pałacowy; w nim lipa, pod którą miał pisywać Ignacy Krasicki. Obecnie należy Dubiecko do hr Konarskich.Dawniej były w Dubiecku na przedmieściach jeszcze kościółki św. Ducha i św. Anny. W miejscu jednego z nich, u wjazdu do miasta od strony Przemyśla, stoi wśród drzew obelisk pamiątkowy, głoszący, że kościół rozebrano dla zrobienia miejsca pod budówę goscińca.
Okolica górzysta i lesista. Samo miasteczko leży na poziomie 240 m. n. m. okoliczne szczyty przenoszą 400 m., a najwyższe wzniesienie aa prawym brzegu Sanu za Polehową ma 453 m.
Na przedmieściu Ruska Wieś (2km.) cerkiew murowana z r. 1904.

Wielkie Oczy

2010-01-16T12:43:00.000-08:00

San

2010-01-16T12:31:00.000-08:00

San river

Jan Karski - człowiek który próbował zatrzymać Holokaust / How One Man Tried to Stop the Holocaust

2010-01-16T09:32:00.000-08:00

Jan Karski - piękna postać.

Historią Jana Karskiego i jego misji :

http://izrael.badacz.org/historia/szoa_karski.html

Fragment :

"Jesienią 1942 roku wyruszył w najważniejszą misję swojego życia, do Wielkiej Brytanii i USA, podczas której zdał relację jako naocznego świadka z eksterminacji Żydów i informuje o strukturze, organizacji i funkcjonowaniu Państwa Podziemnego w okupowanej Polsce. Generał Sikorski postanowił "Raport Karskiego" przekazać z prośbą o pomoc rządom Anglii i USA.

W lipcu 1943 roku został przyjęty przez Franklina D.Roosevelta, prezydenta USA. Karski apelował o ratunek dla Żydów do przedstawicieli najwyższych władz alianckich. Proponował wystosowanie ultimatum wielkich mocarstw wobec Niemiec, że jeżeli nie zaprzestana mordu na Żydach, zbombardowane zostaną ich miasta. Innym rozwiązaniem byłoby bombardowanie linii kolejowych do obozów zagłady lub dostarczanie broni dla oddziałów partyzanckich. Najłatwiejszym rozwiązaniem byłoby otwarcie granic i ułatwienie wystawiania paszportów dla uciekających przed zagładą Żydów. Podczas spotkania z Rooseveltem, prezydent w pewnym momencie przerwał raport polskiego emisariusza na temat Żydów i zapytał o sytuację... koni. Prezydenta Stanów Zjednoczonych interesowało, co się dzieje w okupowanej Polsce z końmi!

Jan Karski przedstawiał swój "raport" wszędzie - politykom, biskupom, redakcjom, artystom. Wyuczył się go na pamięć i streścił w 18 minutach, tak aby nie "nudzić" słuchaczy. Jednak nigdzie nie znalazł zainteresowania tragedią narodu żydowskiego."

Jak czuł się Jan Karski gdy kołatał w USA we wszystkie możliwe drzwi.

i nic to nie dało, a w tym czasie każdego dnia tysiące Żydów jechało w swoją ostatnią podróż.

Wzruszający wywiad z Janem Karskim : http://www.youtube.com/watch?v=b6Z2vrmL5eo&feature=related

Po pięćdziesięciu latach od tamtych wydarzeń J.Karski płacze, gdy czyta swój raport, który nigdzie nie znalazł zrozumienia.

........................................................................................................

Jan Karski - wonderful man

Touching interview with Jan Karski :

http://www.youtube.com/watch?v=b6Z2vrmL5eo&feature=related

After fifty years since those events J. Karski was crying when reading your report, which was understand.

some infomation from wikipedia :

http://en.wikipedia.org/wiki/Jan_Karski

"In July 1943, Karski again personally reported to Roosevelt about the situation in Poland. During their meeting Roosevelt suddenly interrupted his report and asked about the condition of horses in occupied Poland. He also met with many other government and civic leaders in the United States, including Felix Frankfurter, Cordell Hull, William Joseph Donovan, Samuel Cardinal Stritch, and Stephen Wise. Karski also presented his report to media, bishops of various denominations, members of the Hollywood film industry and artists, but without success. Many of those he spoke to did not believe him, or supposed that his testimony was much exaggerated or was propaganda from the Polish government in exile.

How Jan Karski felt, knocking in the USA in all possible doors.
without any effects. Inthe some time every day, thousands of Jews rode into his last journey.

Po-lin

2010-01-15T13:18:00.000-08:00

Polecam film Jolanty Dylewskiej "Polin"
Autorka mówi :
"Nie interesowało mnie, co moi rozmówcy myśleli o Żydach, czy ich lubili, czy nienawidzili. Mnie interesowało ile zapamiętali i kogo zapamiętali. Dlatego ustawiałam kamerę tak blisko ich twarzy - to w ich wnętrzu było
to, co dla mnie najcenniejsze".

Smutne jest to że za kilka lat nie będzie nikogo, kto pamięta czasy gdy Polska była tak barwna kulturowo.
Zostaną te pokolenia, które będą wspominać Gomułkę, Gierka, stan wojenny, Solidarnośc...
a nasze dzieci będą już tylko wspominać czasy konsumpcjonizmu.
.............................
I recommend Jolanta Dylewska' film "Polin"
The author says:
"I was not interested in what my caller thought about Jews, whether they liked or hated. I was interested if someone remembered and who remembered. I put the camera so close to their face - it was inside them what the most valuable for me."

The sad thing is that in a few years there will be no one who remembers the days when Poland was such a colorful culture.
Now, these are the generation that will remember Gomulka, Gierek (comunists), Solidarity ...
and our children will only remember times of consumerism.
Part 1 http://www.youtube.com/watch?v=i2qfCwscXrU&feature=related

Part 2 http://www.youtube.com/watch?v=jS8GPV1ZLN4&feature=related

Part 3 http://www.youtube.com/watch?v=ELR-e1D_r78&feature=related

Part 4 ???

Part 5 http://www.youtube.com/watch?v=PajuYt-U_xQ&feature=related

Part 6 http://www.youtube.com/watch?v=6o1xrfXrWls&feature=related

Part 7 http://www.youtube.com/watch?v=EYrvnZZ2S-c&feature=related

Part 8 http://www.youtube.com/watch?v=NAd0730P0hM&feature=related

Part 9 http://www.youtube.com/watch?v=G9BVD8I2wW8&feature=related

Part 10 http://www.youtube.com/watch?v=RVQE6eyQT_Q&feature=related

"Biedni Polacy patrzą na getto" / The poor Poles look at the ghetto

2010-01-15T06:34:00.000-08:00

Pewnie fakty, czasami tak bardzo się łączą w naszych głowach.
Będąc na przełomie roku w Rzymie odwiedziłem plac Campo di Fiori.
Campo di Fiori pojawia się w wierszu mojego ulubionego poety - Miłosza.
W nawiazaniu do tego wiersza Jan Błoński (wielka postać polskiej krytyki literackiej) napisał jeden z najważnieszych tekstów w powojennej historii Polski dotyczący stosunków polsko-żydowskich. Tekst ukazał się w Tygodniku Powszechnym w roku 1987.

Bardzo polecam przeczytanie w całości tego mądrego, odważnego tekstu :
wersja polska http://tygodnik2003-2007.onet.pl/1547,1443505,1,dzial.html

W środowisku historyków, literatów, intelektualistów tekst profesora jest znany, jednak niestety nie istnieje w powszechnej świadomości.

Dla zachęty przytoczę kilka fragmentów :

(Miłosz) myśli o krwi żydowskiej, o ludobójstwie, którego naród polski nie jest winien, ale które dokonało się na naszej ziemi i tę ziemię jakoś na wiek wieków naznaczyło. Poezja, literatura – albo ogólniej, pamięć, zbiorowa świadomość – nie może o tym krwawym i ohydnym znaku zapomnieć. Nie może zachować się tak, jakby go nie było...

Kraj ojczysty nie jest hotelem, w którym dość sprzątnąć brudy po przypadkowych gościach. Zbudowany jest przede wszystkim z pamięci, inaczej mówiąc, jesteśmy sobą tylko dzięki pamięci o przeszłości. Tą przeszłością nie możemy dowolnie rozporządzać, chociaż – jako jednostki – nie jesteśmy za tę przeszłość bezpośrednio odpowiedzialni. Musimy nosić ją w sobie, chociaż bywa to przykre czy bolesne. I winniśmy dążyć do tego, aby ją oczyścić.

W odpowiedziach mego syntetycznego Polaka rozpoznać można ten właśnie lęk, który odzywa się w Biednym chrześcijaninie. Lęk, aby nie zostać policzonym między pomocników śmierci. Tak on okropny, że czynimy wszystko, aby go oddalić, aby nie dopuścić nawet do jego wyjawienia. Czytamy czy słuchamy rozważań o żydowsko-polskiej przeszłości i kiedy tylko dojdzie do nas zdarzenie, fakt, który nie najlepiej o nas świadczy, gorączkowo staramy się go pomniejszyć, wytłumaczyć, zbagatelizować. Nie jest nawet tak, abyśmy go chcieli ukryć czy zaprzeczyć, że miał miejsce. Czujemy przecież, że nie wszystko było w porządku. Jakże zresztą mogłoby być w porządku? Współżycie społeczności – jak współżycie jednostek – nigdy nie jest bez skazy. Cóż dopiero takie burzliwe, nieszczęśliwe współżycie. Nie umiemy jednak rozmawiać o nim spokojnie. Dlatego, że – świadomie czy nieświadomie – boimy się oskarżenia. Boimy się, że odezwie się strażnik-kret i powie, zajrzawszy w swoją księgę: ach, wyście także służyli śmierci? I wyście pomagali zabijać? Albo przynajmniej: patrzyliście spokojnie na żydowską śmierć?

Pomyślmy jednak uczciwie: takie pytanie musi paść. Musi je zadać każdy, kto rozmyśla nad polsko-żydowską przeszłością, niezależnie od odpowiedzi, jakiej udzieli. Ale my – świadomie czy nieświadomie – nie chcemy, aby to pytanie padło. Odsuwamy je od siebie jako niemożliwe, skandaliczne. Przecieśmy nie stanęli po stronie morderców. Przecież sami byliśmy następni w kolejce do pieca. Przecież – nie najlepiej, ale jednak – jakoś z tymi Żydami współżyliśmy, oni zaś także nie byli w naszych sporach bez winy. Więc stale musimy o tym wszystkim przypominać. Bo co o nas inni pomyślą? Jak my sami będziemy o sobie myśleć? Jakże to będzie z dobrym imieniem naszego kraju, naszego społeczeństwa?... Ta troska o „dobre imię” jest stale obecna w prywatnych – a bardziej jeszcze w publicznych – wypowiedziach. Inaczej mówiąc, rozważając przeszłość, chcemy z tych rozważań wyciągnąć moralny zysk. Nawet wtedy, kiedy potępiamy, chcemy sami stanąć ponad – czy poza – potępieniem. Chcemy znaleźć się absolutnie poza oskarżeniem, chcemy być zupełnie czyści. Chcemy być także – i tylko – ofiarami... Ta troska jest wszakże podszyta lękiem – jak w wierszu Miłosza – i ten lęk wypacza, zniekształca nasze myślenie o przeszłości. Co też od razu wyczuwają nasi rozmówcy... Nie chcemy mieć nic wspólnego z okropnością. Czujemy jednak, że kala nas ona jakoś, „bezcześci”. Dlatego wolimy o tym wszystkim nie mówić. Albo mówimy tylko po to, aby odeprzeć oskarżenie. Oskarżenie, które nieczęsto pada, ale wisi niejako w powietrzu^.

Myślę, że w naszym stosunku do żydowsko-polskiej przeszłości winniśmy (...) przestać się bronić, usprawiedliwiać, targować. Podkreślać, czego nie mogliśmy zrobić, za okupacji czy dawniej. Zrzucać winę na uwarunkowanie polityczne, społeczne, ekonomiczne. Powiedzieć najpierw: tak, jesteśmy winni. Przyjęliśmy Żydów do naszego domu, ale kazaliśmy im mieszkać w piwnicy. Kiedy chcieli wejść na pokoje, obiecywaliśmy, że wpuścimy, jeśli przestaną być Żydami, jeśli się „ucywilizują”, jak mawiano w XIX wieku, nie tylko w Polsce, rzecz jasna. Tak myślały najświatlejsze umysły, Orzeszkowa, Prus.
Przypominam sobie wzruszające przemówienie. Mówca zaczął od stwierdzenia, że stosunek wielu Żydów do Polski przypomina zawiedzioną miłość. Mimo cierpień i trudności – ciągnął – społeczność żydowska była istotnie przywiązana do Polski. Znalazła tam bowiem dom i schronienie, możliwość „bycia u siebie”. Świadomie czy podświadomie oczekiwali, że jej los będzie się polepszać. Że zmniejszy się ciężar poniżenia, przyszłość stanie się jaśniejsza. Stało się inaczej. Nic się już – kończył – nie zmieni. Żydzi nie mają i nie mogą mieć żadnej w Polsce przyszłości. Powiedzcie więc tylko – wołał – że w tym co się stało nie było naszej winy. Niczego innego nie chcemy. Ale z takiego przyznania nie możemy zrezygnować.

Więc dlaczego mówić o ludobójstwie? O współ-winie? Odpowiem tak: współ-udział i współ-wina to nie jest to samo. Można być współ-winnym, nie biorąc udziału w zbrodni. Najpierw przez zaniechanie czy przeciwdziałanie niedostateczne. A kto może powiedzieć, że było ono w Polsce dostateczne? Właśnie dlatego, że dostateczne nie było, składamy hołd i otaczamy czcią tych wszystkich, którzy to heroiczne ryzyko podjęli... Chociaż dziwnie to zabrzmi, nie wykluczone, że ta współwina przez zaniechanie jest mniej istotna dla naszego pytania. Gdybyśmy bowiem – w przeszłości – postępowali mądrzej, szlachetniej, bardziej po chrześcijańsku, ludobójstwo byłoby zapewne „mniej do pomyślenia”, byłoby prawdopodobnie utrudnione a już niewątpliwie spotkałoby się ze znaczniejszym oporem. Inaczej mówiąc, nie zaraziłoby obojętnością i zdziczeniem społeczeństwa (społeczeństw), w przytomności których miało miejsce.
.......................................................................................................................................

Some facts, sometimes so much linked in our minds.
Lately I was in Rome, I visited the Campo dei Fiori square.
Campo di Fiori appears in the poem of my favorite poet - Milosz.
Referring to this poem Jan Blonski (great figure in Polish literary criticism), wrote one of the most important texts in postwar Polish history about the Polish-Jewish relations. Text appeared in Tygodnik Powszechny in 1987.

I highly recommend reading in full of wise, brave text:
English version http://www.ucis.pitt.edu/eehistory/H200Readings/Topic4-R1.html
In an environment of historians, writers, intellectuals, the text is well-known professor, but unfortunately does not exist in the public consciousness.

For incentives to quote a few excerpts:

(Miłosz) clearly means Jewish blood, the genocide which--although not perpetrated by the Polish nation--took place on Polish soil and which has tainted that soil for all time. That collective memory which finds its purest voice in poetry and literature cannot forget this bloody and hideous defilement. It cannot pretend that it never occurred.

Our country is not a hotel in which one launders the linen after the guests have departed. It is a home which is built above all of memory; memory is at the core of our identity. We cannot dispose of it at will, even though as individuals we are not directly responsible for the actions of the past. We must carry it within us even though it is unpleasant or painful. We must also strive to expiate it.

There is also a second fear: the fear of the guardian mole. This mole burrows underground but also underneath our consciousness. This is the feeling of guilt which we do not want to admit. Buried under the rubble, among the bodies of the Jews, the 'uncircumcised' fears that he may be counted among the murderers. So it is the fear of damnation, the fear of hell. The fear of a non-Jew who looks at the ghetto burning down. He imagines that he might accidentally die then and there, and in the eyes of the mole who can read the ashes, he may appear 'a helper of death'. And so, indeed, the poem is entitled: 'A Poor Christian Looks at the Ghetto'. This Christian feels fearful of the fate of the Jews but also--muffled, hidden even from himself--he feels the fear that he will be condemned. Condemned by whom? By people? No, people have disappeared. It is the mole who condemns him, or rather may condemn him, this mole who sees well and reads 'the book of the species'. It is his own moral conscience which condemns (or may condemn) the poor Christian. And he would like to hide from his mole-conscience, as he does not know what to say to him. Milosz, when asked what or who is represented by this mole, declined to answer. He said that he had written the poem spontaneously, not to promote any particular thesis. If this is so, the poem would be a direct expression of the terror which speaks through images, as is often the case in dreams and also in art. It makes tangible something which is not fully comprehended, something that was, and perhaps still is, in other people's as much as in the poet's own psyche, but in an obscure, blurred, muffled shape. When we read such a poem, we understand ourselves better, since that which had been evading us until now is made palpable. As for myself, I have--as probably every reader does--filled in the gaps in my own reading of 'A Poor Christian'. I hope, however, that I have not strayed too far from the intentions of the poet.

Here I return to the hypothetical conversation. It is a simplified summary of dozens of arguments and discussions. What is immediately striking here? In the replies of my fictitious Pole one detects the very same fear which makes itself felt in 'A Poor Christian'. The fear that one might be counted among the helpers of death. It is so strong that we do everything possible not to let it out or to dismiss it. We read or listen to discussions on the subject of Polish-Jewish past and if some event, some fact which puts us in a less-than-advantageous light, emerges, we try our hardest to minimise it, to explain it away and make it seem insignificant. It is not as if we want to hide what happened or to deny that it took place. We feel, though, that not everything is as it should be. How could it have been otherwise? Relations between communities, like the relations of two people, are never perfect. How much more imperfect are relations as stormy and unhappy as these. We are unable to speak of them calmly. The reason is that, whether consciously or unconsciously, we fear accusations. We fear that the guardian mole might call to us, after having referred to his book: 'Oh, yes, and you too, have you been assisting at the death? And you too, have you helped to kill?' Or, at the very least: 'Have you looked with acquiescence at the death of the Jews?

Let us think calmly: the question will have to be asked. Everybody who is concerned with the Polish-Jewish past must ask these questions, regardless of what the answer might be. But we--consciously or unconsciously--do not want to confront these questions. We tend to dismiss them as impossible and unacceptable. After all, we did not stand by the side of the murderers. After all, we were next in line for the gas chambers. After all, even if not in the best way possible, we did live together with the Jews; if our relations were less than perfect, they themselves were also not entirely without blame. So do we have to remind ourselves of this all the time? What will others think of us? What about our self-respect? What about the 'good name' of our society? This concern about the 'good name' is ever-present in private and, even more so, in public discussion. To put it differently, when we consider the past, we want to derive moral advantages from it. Even when we condemn, we ourselves would like to be above--or beyond--condemnation. We want to be absolutely beyond any accusation, we want to be completely clean. We want to be also--and only--victims. This concern is, however, underpinned by fear--just as in Milosz's poem--and this fear warps and disfigures our thoughts about the past. This is immediately communicated to those we speak to. We do not want to have anything to do with the horror. We feel, nevertheless, that it defiles us in some way. This is why we prefer not to speak of it all. Alternatively, we speak of it only in order to deny an accusation. The accusation is seldom articulated but is felt to hang in the air.

I think we must (…) stop haggling, trying to defend and justify ourselves. We must stop arguing about the things which were beyond our power to do, during the occupation and beforehand. Nor must we place blame on political, social and economic conditions. We must say first of all--Yes, we are guilty. We did take Jews into our home, but we made them live in the cellar. When they wanted to come into the drawing-room, our response was--Yes, but only after you cease to be Jews, when you become 'civilized'. This was the thinking of our most enlightened minds, such as Orzeszkowa and Prus.

I recall one moving speech at the Oxford conference, in which the speaker started by comparing the Jewish attitude to Poland to an unrequited love. Despite the suffering and all the problems which beset our mutual relations, he continued, the Jewish community had a genuine attachment to their adopted country. Here they found a home and a sense of security. There was, conscious or unconscious, an expectation that their fate would improve, the burden of humiliation would lighten, that the future would gradually become brighter. What actually happened was exactly the opposite. 'Nothing can ever change now', he concluded. 'Jews do not have and cannot have any future in Poland. Do tell us, though', he finally demanded, 'that what has happened to us was not our fault. We do not ask for anything else. But we do hope for such an acknowledgement.

So why talk of genocide? And of shared responsibility? My answer is this: participation and shared responsibility are not the same thing. One can share the responsibility for the crime without taking part in it. Our responsibility is for holding back, for insufficient effort to resist. Which of us could claim that there was sufficient resistance in Poland? It is precisely because resistance was so weak that we now honour those who did have the courage to take this historic risk. It may sound rather strange, but I do believe that this shared responsibility, through failure to act, is the less crucial part of the problem we are considering. More significant is the fact that if only we had behaved more humanely in the past, had been wiser, more generous, then genocide would perhaps have been 'less imaginable', would probably have been considerably more difficult to carry out, and almost certainly would have met with much greater resistance than it did. To put it differently, it would not have met with the indifference and moral turpitude of the society in whose full view it took place.

Dubiecko

2010-01-14T09:43:00.000-08:00

Piękny to był wieczór. Całkowicie bezwietrzny. Dym z kilku ognisk zaścielał całą dolinę Sanu
........................
It was a beautiful evening. Totally windless. Smoke from several fires hung over the valley of the San river

Cmentarze

2010-01-13T15:58:00.001-08:00

Za wikipedią : Koncepcję cmentarza jako przestrzeni nienaruszalnej i świętej przejęło wczesne chrześcijaństwo z tradycji rzymskiej, dlatego pierwsze cmentarze chrześcijańskie wyodrębniły się z dawniejszych cmentarzy pogańskich.

Czy rzeczywiście cmentarze były traktowane jako miejsca nienaruszalne ?
Wiemy, że Niemcy niszcząc wszystko co Żydowskie niszczyli także żydowskie cmentarze. Nagrobki używane były do brukowania ulic, do utwardzania placów. Czy zdajemy sobie sprawę ze skali tego barbarzyństwa? Ile było cmentarzy żydowskich w Polsce, 1000 ? Na każdym 100, 200, 500... nagrobków. Setki tysięcy nagrobków...Ile zostało do dziś?
Przykre jest to, że nie tylko Niemcy niszczyli cmentarze. Były osoby, nieliczne, ale jednak które traktowały nagrobki żydowskie jako budulec budując z nich chodniki, ogrodzenia czy fundamenty pod stodoły.
Pamiętam oburzenie mojej babci opowiadającej o jakimś dalszym sąsiedzie, który wybudował sobie z żydowskich nagrobków coś w swoim gospodarstwie.
Co myślał taki człowiek ? "Nie ma już Żydów więc po co ma się budulec marnować " ?
Jak czułby się ten człowiek, gdyby ktoś przyjechał na jego katolicki cmentarz, załadował nagrobek z grobu jego dziadka czy ojca i zrobił sobie z niego chodnik do domu ? Minęło tyle lat ale i tak brak słów na takie barbarzyństwo.
Dzieła zniszczenia dopełniała władza ludowa, która niszczyła nie tylko cmentarze żydowskie. Władza ludowa wysadzała cerkwie (nawet w latach 70ych ), niszczyła także cmentarze ukraińskie i niemieckie, a w dworach urządzała magazyny, PGRy itp.....ale to już inny temat. Temat z dedykacją dla tych, którzy mówią "za komuny nie było tak źle".
................................

Biłgoraj

2010-01-12T09:41:00.001-08:00

Do poczytania http://www.kulturaenter.pl/07sn03.html
oraz http://tygodnik.onet.pl/1,17327,druk.html

i do pooglądania - moje zdjęcia

Błażowa - kirkut

2010-01-10T14:06:00.000-08:00

Spis macew z cmentarza z Błażowej http://www.gidonim.com/English/list.asp?city=5&cityname=Blazwova
Lists of gravestones from the cemetery of Błażowa

Pruchnik

2010-01-08T13:42:00.000-08:00

Pruchnik (10-20 km od Dubiecka) trochę przypomina małe Sztetl
.....................
Pruchnik (10-20 km from Dubiecko) a bit like a small Shtetl

Konflikt Polsko-Ukraiński 1945

2010-01-08T13:25:00.000-08:00

Tematy relacji Polsko -Ukraińskich często przewijały się we wspomnieniach naszych dziadków. Ziemia Przemyska wyjątkowo mocno spłynęła krwią, szczególnie w roku 1945. Wiele wspomnień było zniekształconych i zabarwionych uzasadnionymi emocjami. To co mnie zastanowiło w tych relacjach pokolenia naszych dziadków to to, że zwracali uwagę na to że świat w tamtych czasach nie był czarno-biały. Że mordy były po obydwu stronach, że często nie chodziło o odwet, o ideę , o walkę, ale o zwykły rabunek.

Opracowanie IPN do ściagniecią (pdf) , strona 111 http://www.ipn.gov.pl/download.php?s=1&id=12150

Warto też przeczytać książkę Grzegorz Motyki http://merlin.pl/Tak-bylo-w-Bieszczadach_Grzegorz-Motyka/browse/product/1,187407.html

..............................
Themes of the Polish-Ukrainian relations were often in the memories of our grandparents. . Many memories were distorted and colored legitimate emotions. What puzzled me in those relationships, our grandparents' generation is that it is pointed out that the world at the time was not black and white. That the murders were on both sides, it is often not about revenge, about the idea of the fight, but a simple robbery.
Development of the IPN to download (pdf), page 111 http://www.ipn.gov.pl/download.php?s=1&id=12150

It is also worthwhile to read the book Grzegorz Motyka
http://merlin.pl/Tak-bylo-w-Bieszczadach_Grzegorz-Motyka/browse/product/1,187407.html

Akcja w Nienadowej

2010-01-08T13:06:00.000-08:00

Pamiętam rozmowy z dziadkiem.

Wspominał o akcji AK w Nienadowej polegającej na zdobyciu broni

z Niemieckich magazynów.

Powróciłem do tego tematu po latach, trafiając na ślad śledztwa IPN.

Śledztwa dotyczącego tego co działo się po akcji.

IPN:

sygn. akt S 43/05/Zn - śledztwo podjęte z zawieszenia 12 sierpnia 2005r. w sprawie zbrodni nazistowskiej stanowiącej jednocześnie zbrodnię przeciwko ludzkości, popełnionej przez nieustalonych funkcjonariuszy niemieckich i osoby idące na rękę państwu niemieckiemu, poprzez zabójstwo w dniu 7 marca 1943 r. w Kaszycach powiatu jarosławskiego, co najmniej 117 osób, a w tej liczbie (...lista ofiar...) W toku śledztwa ustalono, że pochodzący z Kaszyc żołnierze AK uczestniczyli w akcji polegającej na zabraniu z niemieckiego magazynu w Nienadowej zgromadzonej broni i amunicji, której część ukryta została na terenie Kaszyc. W niedzielę w dniu 7 marca 1943r. we wczesnych godzinach popołudniowych przybyła pieszo do Kaszyc od strony wsi Zamiechów kilkunastoosobowa grupa, uzbrojonych i ubranych niejednolicie mężczyzn. Przybyli polecili administratorowi miejscowego folwarku przygotowanie furmanek i wieczornego posiłku. Tenże zorganizowanie kolacji powierzył księdzu. Wcześniej zarówno miejscowy proboszcz, jak i sołtys, obwieszczali, by ludność Kaszyc w dniu 7 marca 1943r. w godzinach popołudniowych nie opuszczała swych domów. Sprawcy w grupach chodzili po wsi i w kolejnych budynkach, a także na podwórzach i drogach, przy użyciu broni palnej pozbawiali życia napotkane lub zastane osoby, bez względu na wiek i płeć, zwykle po uprzednim rozpytaniu ich o dane osobowe, nie posługując się jednak żadnymi dokumentami. Wobec nie celności oddawanych wystrzałów wiele osób zostało rannych lub uniknęło śmierci salwując się ucieczką. W kilku przypadkach sprawcy odstąpili od zamiaru pozbawienia życia. W godzinach wieczornych sprawcy zebrali się w budynku miejscowej plebani, dokąd ze wsi znoszono żywność. Z Kaszyc w liczbie 12 wyjechali w kierunku Rokietnicy furmankami powożonymi przez mieszkańców Kaszyc Ludwika S., Stanisława S. i Ludwika B., a także furmanką, która przybyła z dworu w Zamiechowie. Sprawcy zakazali pod groźbą śmierci wyjawienia kierunku ich podróży. W trakcie jazdy zmienili zamiar, polecając odwiezienie się do folwarku w Dobkowicach. Sprawcy nakazali wcześniej sołtysowi pochowanie ciał na skraju cmentarza, bez ceremonii przy uzasadnieniu, iż zabici byli zbrodniarzami. Z ustaleń śledztwa wynika, że zbrodni w Kaszycach dopuścił się kilkunastoosobowy oddział zbrojny, w skład którego wchodzili sprawcy posługujący się językiem polskim, niemieckim i ukraińskim, ubrani niejednolicie: w ubrania cywilne i mundury, bez możliwości jednak uzyskania opisu pozwalającego na ściślejsze ustalenie umundurowania. Niektórzy sprawcy w cywilnych ubraniach usiłowali ukryć swój rzeczywisty wygląd (przebranie, zamaskowane twarze). Zwraca uwagę przypadkowość ofiar i fakt, iż sprawcy nie posługiwali się żadnymi dokumentami, lecz rozpytując mieszkańców o tożsamość usiłowali nadać swemu działaniu pozory legalności. Liczni świadkowie wskazywali uczestnika zbrodni znanego w Kaszycach jako „Anton”. Widziany był jako uczestnik działań, bądź słyszano o jego udziale. W okresie poprzedzającym zbrodnię w Kaszycach, tak określana przez świadków osoba, jako funkcjonariusz żandarmerii uczestniczyła w zatrzymaniach i wywiadach. Z zeznań świadków przesłuchanych w toku śledztw w sprawach o zbrodnie w Rokietnicy i Czelatycach wynika, że znany również w tych miejscowościach „Anton” lub Anton H., według opisu świadków odpowiada „Antonowi” znanemu w Kaszycach. Droga pochodu sprawców, a także tożsamy sposób działania świadczą o udziale Antona H. zarówno w zabójstwach Polaków w Rokietnicy, gdzie został ponad wszelką wątpliwość zidentyfikowany, jak i wcześniej w zabójstwach w Kaszycach.
Zgromadzone dowody zezwoliły na stwierdzenie, że sprawcami zbrodni w Kaszycach byli zarówno niemieccy funkcjonariusze, jak i osoby idące na rękę władzy państwa niemieckiego.
Zdarzenie będące przedmiotem śledztwa oceniono również w kategorii, zbrodni przeciwko ludzkości, zważywszy przebieg i rozmiar zbrodni przygotowanej i dokonanej przez uzbrojoną formację militarną, realizującą politykę eksterminacji ludności polskiej.
Śledztwo w tej sprawie zakończono 9 listopada 2007r. wydaniem postanowienia o jego umorzeniu, ponieważ ustalono, że jeden ze sprawców biorących udział w kaszyckiej zbrodni – Anton H. nie żyje.
W odniesieniu do pozostałych osób, które dopuściły się tej zbrodni, z uwagi na brak ich bliższych danych personalnych, dokumentów, a także osobowych źródeł dowodowych mogących dokonać identyfikacji, śledztwo umorzono wobec niewykrycia sprawców przestępstwa.

Inna relacja znajduje się : http://arch.pressmedia.com.pl/2006/2006-03-07/p.htm

O akcji pisali :

* Akcja Nienadowa. „Dziennik Polski” nr 294(6795), wyd. ABC, 11 XII 1965, s. 4.

* Pani Danuta Wcisło http://lodubiecko.republika.pl/dub/dub5.htm

* Wspomnienia Pana Stefana Szewca http://www.pruchnik.com.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=18&Itemid=60

...................
I remember talking with his grandfather.
Reminisced about the action of AK (polish military organization during II War) in Nienadowej consisting of obtaining weapons
with the German magazine.
I returned to this theme after many years, hitting the trail of the IPN investigation.
Investigation related to what happened after the action.

Dubiecko

2010-01-08T10:15:00.000-08:00

Lubię relikty przeszłości
...............................

I like the Relics of the past

(Nie) zwyczajni / (Extra)ordinery people

2010-01-08T07:10:00.000-08:00

Robert Szybiak - mój kolega z czasów podstawówki, a potem z różnych wspólnych harcerskich wyjazdów. Lata pracy, kolekcjonowania, zbierania, badań i ....założył prywatne muzeum skamieniałości ze zbiorami, których może pozazdrościć niejedno duże muzeum.

http://muzeumdubiecko.republika.pl/
prasa o Robercie
http://www.nowiny24.pl/apps/pbcs.dll/article?AID=/20080402/REGION00/97353182

Bogdan Daraż - z wykształcenia informatyk, z zamiłowania "ważkolog". Człowiek, który o ważkach wie wszystko. W ubiegłym roku podczas wyprawy na północ Rosji odkrył ważkę, której występowanie w Europie nie było nigdy zarejestrowane.Artkuł o tym ukaże się w najbardziej prestiżowym piśmie branżowym
http://www.owady.ires.pl/
........................................

Robert Szybiak - my friend from primary school days, and then with various common scouting trips. Years of work, collecting, collection, research and .... he founded a private museum with collections of fossils, which may be the envy of major museums ambiguous.
http://muzeumdubiecko.republika.pl/
Newspapers about Robert
http://www.nowiny24.pl/apps/pbcs.dll/article?AID=/20080402/REGION00/97353182

Bogdan Daraż - computer scientist by training, with love "ważkolog". A man who knows everything about ważkach. Last year, during an expedition to the north of dragonfly discovered in Russia, whose presence in Europe was never registred. Article will be in the most prestigious journal.
http://www.owady.ires.pl/

Sprawiedliwi Wśród Narodów / the Righteous Among the Nations

2010-01-08T05:48:00.000-08:00

Czy ktoś pamięta o tej rodzinie ?

Kreicarek Kazimiera z d. Sosnowska

1963 r. tytuł Sprawiedliwych wsród Narodów Świata otrzymali:

Kazimiera Kreicarek z d. Sosnowska (ur. 1914 r., zm. 1995 r. )
Michał Kreicarek (ur. 1908 r., zm. 1957 r.)
Teresa Pierzyńska z d. Kreicarek (ur. 1935 r. )
Osoby, którym udzielili pomocy: Szmul Goldstein, jego żona oraz dzieci Lonek i Miriam, Wilhelm Rek, jego żona i brat, Dawid Fränkel z dzieckiem, Bronisław Felsen

Kreicarkowie zamieszkali w Dubiecku na Podkarpaciu już w czasie wojny, w roku 1940. We wrześniu 1942 r. przyjęli do siebie uciekinierów z getta w Przemyślu. Był to Szmul Goldstein z żoną i dziećmi – Lonkiem i Miriam, Wilhelm Rek z żoną i bratem, Dawid Fränkel ze swoim dzieckiem oraz Bronisław Felsen.

Wspomina pani Teresa Pierzyńska:

Pamiętam, jak w drewniakach chodziłam zimą do babci na Przedmieście Dubieckie, skąd przynosiłam mleko i mąkę, mieloną przez babcię w żarnach. Był głód, nie było pieniędzy, a trzeba było wyżywić 14 osób. Jesienią zbierałam ziemniaki na dworskim polu i przynosiłam do domu. Najgorsze były rewizje naszego domku przez granatowych policjantów, nieraz gorszych od Niemców.

Jeszcze wiele lat po wojnie Teresę budziły w nocy koszmary. Kreicarkom udało się jednak szczęśliwie doczekać końca niemieckiej okupacji. W sierpniu 1944 r. do Dubiecka wkroczyły wojska radzieckie.

Po wojnie rodzina Kreicarków przeniosła się do Przemyśla, gdzie żyjąc w bardzo trudnych warunkach, mogła liczyć na wsparcie uratowanych. Pani Teresa do dziś wspomina ich z wielkim wzruszeniem.
............................

Kreicarek Kazimiera née Sosnowska

Decorated with the medal of the Righteous Among the Nations in 1963

Kazimiera Kreicarek née Sosnowska (b. 1914, d. 1995)
Michał Kreicarek (b. 1908, d. 1957)
Teresa Pierzyńska née Kreicarek (b. 1935)
Pople they helped: Szmul Goldstein, his wife and children Lonek and Miriam, Wilhelm Rek, his wife and brother, Dawid Fränkel with his child, Bronisław Felsen

The Kreicareks moved to Dubiecko in Podkarpacie during the war in 1940. In September 1942 they took in fugitives from the Przemyśl ghetto: Szmul Goldstein with his wife and children, Lonek and Miriam, Wilhelm Rek with his wife and brother, Dawid Fränkel with his child, and Bronisław Felsen.

“I remember walking in clogs to my grandma’s at Przedmieście Dubieckie, and I brought milk and flour that grandma had hand ground in the quern.” Teresa recalls of the war. “There was hunger, we had no money and 14 people to feed. I picked potatoes in the palace fields during the autumn and took them home. The worst thing were the searches that the Blue Police conducted at the house. They were often even worse than the Germans.”

Years after the war, Teresa would still wake up to nightmares. The Kreicareks managed to survive the occupation. The Soviet armies entered Dubiecko in August 1944.

After the war, the Kreicarek family moved to Przemyśl, where they faced difficult living conditions. Fortunately they could depend on the support of those they had saved. Teresa remembers them very fondly

Nienadowa

2010-01-07T13:58:00.000-08:00

Wieś obok Dubiecka
Moja rodzinna miejscowość
...................
My family village
next to Dubiecko

Resztki oficyny dworskiej

Młyn

Dwór

Dziwny jest ten świat / strange is this word

2010-01-06T06:40:00.000-08:00

http://katowice.gazeta.pl/katowice/1,35056,3881719.html

Kolejny gospodarz chce odzyskać pieniądze za konia, którego zarekwirowało wojsko w 1939 roku. Wówczas kosztował ponad 200 zł, równowartość dobrej pensji.

Pierwszym takim gospodarzem, o którym zrobiło się głośno w całej Polsce, był Edward Stoszko z Bąkowa koło Strumienia. Stoszko ma dowód, że wojsko zarekwirowało mu konia - pożółkły już kwit wystawiony przez Komisję Poborową Koni w Chybiu. Stoszkowie mieli odebrać w Urzędzie Skarbowym 260 zł - na tyle wyceniono zarekwirowanego konia i jego skórzaną uprząż. Kasztanowa, sześcioletnia klacz o imieniu Baśka była ulubieńcem 13-letniego wtedy pana Edwarda. Baśka nigdy nie wróciła z wojny, wszelki słuch o niej zaginął. Stoszkowie nie zgłosili się po odszkodowanie, mieli wtedy znacznie ważniejsze sprawy - z frontu nie wrócił starszy brat pana Edwarda, Ludwik. W 2001 roku Stoszko pokazał kwit bielskiemu posłowi Mirosławowi Styczniowi. Spytał, czy nie dałoby się z tym coś zrobić. Poseł interweniował w Ministerstwie Finansów, jednak tamtejsi urzędnicy stali na stanowisku, że takie roszczenia można było zrealizować jeszcze tylko przez rok od ogłoszenia demobilizacji.

- Do dzisiaj nie zobaczyłem żadnych pieniędzy za Baśkę i straciłem już nadzieję, że to się zmieni - mówi pan Edward.

Chciałoby się powiedzieć : Panie Edwardzie, całe narody ginęły, ludzie tracili synów, córki, matki, ojców, całe miasta w gruzach, a Pan płacze za kobyłą Baśką i to po 70 latach, wstyd.

.....................

Another farmer wants to recover money for the horse, which requisitioned the army in 1939. Then the cost of more than 200 zł, equivalent to a good salary.

The first of the host, which is done out loud in Poland, was Edward Stoszko Bąkowa near the Stream. Stoszko no evidence that the military requisitioned his horse - now yellowed receipt issued by the Commission in Chybie Horses wages. Stoszkowie they receive the Tax Office 260 zł - as valued zarekwirowanego horse and harness leather. Chestnut trees, six-mare named Basia favorite was a 13 year old then you Edward. Basia never returned from the war, hearing about it all disappeared. Stoszkowie not come forward after the compensation, if they had more important matters - from the front, not back Mr Edward's brother, Ludwik. In 2001, Stoszko showed the bill to memeber of parliment. He asked whether there could be something to do with that. MP intervened in the Ministry of Finance officials, however, the men stood on the view that such claims can be met only by a year after the announcement demobilization.

- Until today, I saw no money for Basia and I lost all hope that this will change - says Mr. Edward.

Would like to say, Sir Edward, whole nations were lost, people lost sons, daughters, mothers, fathers, the whole city in ruins, and you weep for the mare, and Basia that after 70 years, shame.

Tolerancja

2010-01-06T06:27:00.000-08:00

Wróciłem z wyjazdu. W pewnym dużym europejskim mieście zostałem okradziony. Ukradziono mi rzecz którą się cieszyłem-nowy sprzęt fotograficzny.
Dlaczego piszę o tym na tym blogu i jaki to ma związek z tolerancją?
Kradzież ta uświadomiła mi jak łatwo przenieść swoje osobiste doświadczenia na całą społeczność, rasę, naród. Kradzieży dokonała grupa Arabów. Po tym zdarzeniu na każdego przechodzącego Araba patrzyłem jak na złodzieja.

Polacy nie lubią Niemców, bo są potomkami nazistów.
Żydzi nienawidzą Arabów, bo organizują zamachy terrorystyczne.
Arabowie nienawidzą chyba wszystkiego co nie islamskie.
Chorwacji nienawidzą Serbów. Serbowie nienawidzą Bośniaków.
Grecy nienawidzą Turków.....NIENAWIŚĆ !
Wydaje nam się że jesteśmy tolerancyjni, dopóki nie dotknie nas zło wyrządzone
przez innego człowieka, przedstawiciela innej grupy, innej religii, innego narodu.
A potem...potem ciężko przebaczyć.
.......................
I returned from the trip. In a large European city was robbed. It was my favotite photographic equipment. Why did I write it on this blog and how it is related to “tolerance”?
This event showed me how easy it is to move your personal experience to the whole community, race, nation. Theft has a group of Arabs. After this incident I saw in any passing Arab a thief.

Poles do not like the Germans, because they are descendants of the Nazis.
Jews hate the Arabs, he organize terrorist attacks.
Arabs hate everything what is not Islamic.
Croatia's hate Serbs. Serbs hate Bosnians.
The Greeks hate the Turks ..... HATE !!!
It seems to us that we are tolerant as long as you do not touch the evil done to us
by another person, a representative of another group, another religion, another nation.
And then ... ..then hard to forgive.

Znalezione w sieci, albo raczej w archiwum Ossolińskich

2009-12-30T04:15:00.000-08:00

Szukając w internecie regionalnych informacji natknąłem się na ślad dokumentu, który znajduje się w Archiwum Ossolińskich we Wrocławiu (ZNiO).
Są to wspomnienia Stanisława Kozaka "O Żydach z Dubiecka nad Sanem" spisane w latach sześćdziesiątych XX w. Wspomnienia te zostały przekazane archiwum przez poetę i eseistę Jerzego Ficowskiego. Teraz trzeba znaleźć sposób aby do tego dotrzeć.
http://www.oss.wroc.pl/dzialy/rekopisy/nabytki_1995_2004/wiek_arch_osobowe.html#ficowski

.....................
Looking for regional information on the internet I stumbled upon the trail of the document, which appears in the Archives Ossolinski Wroclaw (ZNiO).
These are the memoirs of Stanislaw Kozak "The Jews of Dubiecko" written in the sixties the twentieth century, these memories have been transmitted through the archive poet and essayist Jerzy Ficowski. Now we must find a way to get to that.

Świąteczne opowieści

2009-12-30T03:40:00.000-08:00

Minęły Święta. Święta to nie tylko potrawy, nie tylko Kevin Sam w Domu w TV, ale to także rodzinne rozmowy. Coraz mniej tych rozmów. Brakuje najstarszego pokolenia. Brakuje od kilku lat dziadka Franka, babci Stefci, babci Walerii, dziadka Wojciecha.
Brakuje ich opowieści "jak to dawniej bywało". Żałuje, że za mało ich wypytywałem, nic nie nagrałem na dyktafon, nic nie spisałem. Część historii przetrwało w pamięci, w pamięci mojej, albo rodziców, ale są to raczej skrawki, skrawki pozbawione szczegółów, nazwisk, dat.
Wśród tych opowieści było sporo historii z lat 30tych, potem wojna, burzliwe lata powojenne. Okupacja, stosunki polsko-ukraińskie, pseudo AKowskie bandy po II wojnie.
Wielu pytań nie postawiłem niestety...
Nie zapytałem jak naprawdę wyglądały relacje polsko-żydowskie, nie zapytałem co ludzie myśleli o nowej władzy w 1945.
----------------------
Christmas passed. Christmas is not just food, not just good film on TV, but it is also a family conversation. Fewer and fewer of these discussions. Lacks the oldest generation. Missing for several years grandfather Franek, grandmother Stefania, grandmother Waleria, grandfather Wojciech.
Missing their stories "as it used to at times." Regrets that I asked them too little, nothing recorded on the tape, nothing wrote down. Part of the story survived in memory, in my memory, or parents, but they are rather scraps, scraps without details, names, dates.
Among these stories was a lot of history in the years 1930-1939, then the war, turbulent post-war years. Occupation, Polish-Ukrainian relations, the gangs after World War II.
Many questions are not unfortunately, I put ...